Ρήγας: «Η αλλαγή των κανονισμών είναι στο πλαίσιο της προστασίας των παικτών και του παιχνιδιού»

 

Ο υπεύθυνος παρατηρητών διαιτησίας της ΚΕΔ/ΕΟΚ και ανάδειξης νέων διαιτητών, Κώστας Ρήγας, «φιλοξενήθηκε» στην εκπομπή «Άμεσο Ριπλέι» του EOK WebRadio με τον Μενέλαο Σεβαστιάδη και τον Γιάννη Λαμπίρη και ανέλυσε τις αλλαγές στους κανονισμούς διαιτησίας της FIBA και της ΕΟΚ. Μεταξύ άλλων, είπε:

 

Για τη φιλοσοφία σχετικά με την αλλαγή των κανονισμών:

 

«Εγώ ασχολούμαι με τον κανονισμό πάρα πολλά χρόνια και για δέκα χρόνια βρισκόμουν πίσω απ’ τον κανονισμό. Εμείς φτιάχναμε τον κανονισμό αφού είχαμε συλλέξει όλα τα στοιχεία. Αλλά ήξερα ποιο είναι το background, για ποιον λόγο μπήκε αυτός ο κανονισμός. Βλέπαμε την εξέλιξη του μπάσκετ, τον τρόπο με τον οποίον οι προπονητές δίδασκαν τους παίκτες αλλά και οι παίκτες από μόνοι τους εφεύρισκαν πράγματα. Για παράδειγμα, όταν λέει ο κανονισμός “gather”, δηλαδή ότι έπιασε τη μπάλα στα χέρια του ο παίκτης και από ‘κει και πέρα θεωρείται σουτ, οι παίκτες την έπιαναν στα χέρια τους τη μπάλα και προσποιούνταν απ’ το πίσω μέρος του γηπέδου πως πήγαιναν κάνουν σουτ στα πέντε πρώτα δευτερόλεπτων των 24 της επίθεσης. Αυτό πλέον δε γίνεται. Το σπουδάσαμε κι εμείς και τελικά βρήκαμε τη λύση. Θεωρώ πως ο νέος κανονισμός της FIBA είναι προς την πολύ σωστή κατεύθυνση. Προλαμβάνει τα πράγματα, προστατεύει το παιχνίδι και προστατεύει και τους παίκτες. Ο τίτλος της φιλοσοφίας στην αλλαγή των κανονισμών γενικότερα είναι “προστασία των παικτών και του παιχνιδιού”».

 

Για τον λόγο της αλλαγής στον κανονισμό του «act of shooting»:

 

«Ο κανονισμός άλλαξε φέτος γιατί οι παίκτες προσποιούνταν ότι έκαναν σουτ κρυβόμενοι πίσω απ’ τον κανονισμό. Προσπαθούσαν να προκαλέσουν τον καταλογισμό ενός σφάλματος. Ο κανονισμός έλεγε πως όταν ο παίκτης πιάσει τη μπάλα στα χέρια του σημαίνει πως πάει να σουτάρει. Οπότε, όταν έκαναν επίθεση και έβλεπαν πως έρχεται ο αντίπαλος να τους κάνει φάουλ, έπιαναν τη μπάλα, προκαλούσαν την επαφή και έπαιρναν τρεις βολές. Αυτό δεν το θέλει ο κανονισμός γιατί αφ’ ενός κάποιος κοροϊδεύει κάποιον και αφ’ ετέρου δεν είναι έντιμο. Μίλησα πέρυσι με τον Παπανικολάου και μου είπε “Γιατί να τιμωρήσουμε τον επιτιθέμενο που κάνει την προσπάθειά του για σουτ κι όχι την ανοησία του αμυνόμενου που πάει και κάνει φάουλ;”. Εδώ ήταν ένα δίλλημα, αλλά σαφέστατα είναι άδικο το να προσπαθείς στα πέντε πρώτα λεπτά του ματς, στα πέντε πρώτα δευτερόλεπτα των 24 της επίθεσης από τον πίσω να προσπαθήσεις να δείξεις ότι σουτάρεις προς το καλάθι. Γι’ αυτόν τον λόγο δίνεται απλά φάουλ».

 

Για το τι άλλαξε στο «act of shooting»:

 

«Το μόνο που προβλέπει ο κανονισμός και το εφαρμόσαμε από πέρυσι είναι πως στο πίσω μέρος του γηπέδου μπορείς να κάνεις σουτ στο καλάθι αλλά μόνο όταν είναι το τέλος της περιόδου, του αγώνα ή των 24 δευτερολέπτων της επίθεσης. Και πάλι χωρίζεται το γήπεδο σε άλλον έναν χώρο ο οποίος περιλαμβάνει το πεδίο έξω απ’ το τρίποντο κι εκεί ο παίκτης για να θεωρηθεί πως είναι σε προσπάθεια για σουτ πρέπει να έχει πιάσει τη μπάλα στα χέρια του και να έχει αρχίσει το σήκωμα των αγκώνων του, σε συνδυασμό με το να τελειώσει με σουτ στο καλάθι. Όλα αυτά έχουν οριοθετηθεί και το μόνο που μένει απ’ τον παλιό κανονισμό είναι μέσα απ’ το τρίποντο, όπου ο παίκτης έχει πιάσει τη μπάλα στα χέρια του, πηγαίνει προς το καλάθι και αν γίνει φάουλ θεωρείται προσπάθεια για σουτ. Απαραίτητο σε αυτό είναι να βλέπει και το καλάθι.

 

Αυτό είναι το καινούργιο που έβαλε η FIBA, πως αν ο παίκτης δεν αντικρίζει το καλάθι δε θεωρείται προσπάθεια για σουτ. Υπάρχουν περιπτώσεις που δε βλέπει το καλάθι αλλά είναι από κάτω και γυρίζει και κάνει ανάποδο lay-up, αυτό θεωρείται προσπάθεια για σουτ. Στις πρώτες μου εντυπώσεις απ’ την πράξη, είδα ότι και οι προπονητές έχουν διδάξει στη σωστή κατεύθυνση τους παίκτες και εκείνοι το ακολουθούν έτσι».

 

Για τις παραμέτρους στον συγκεκριμένο κανονισμό:

 

«Υπάρχουν τρία είδη στα σουτ αυτά. Το πρώτο είναι όταν ο παίκτης διεισδύει στο καλάθι έχοντας πιάσει τη μπάλα, το δεύτερο είναι άλλα είδη σουτ όπως το pivot με το hook και το τρίτο είναι το jump shot. Το jump stop που κάνει ένας παίκτης είναι το τρίτο κομμάτι και είναι πολύ σημαντικό. Όταν κάνει jump stop ο παίκτης, ακόμα κι αν έχει κάνει “gather” τη μπάλα μέσα στο τρίποντο, δε θεωρείται πως σουτάρει στο καλάθι, γιατί δεν έχει αρχίσει την προσπάθειά του προς τα πάνω. Αν είναι σε διείσδυση στο καλάθι θεωρείται προσπάθεια για σουτ. Είναι βασικότατη αλλαγή».

 

Για τo flagrant foul:

 

«Εκείνο που θέλουμε ν’ αποφύγουμε είναι το να τραυματιστεί ένας παίκτης. Δε θέλουμε να υπάρξει αντιαθλητική ενέργεια που θα προκαλέσει κάτι τέτοιο. Γι’ αυτόν τον λόγο, το flagrant, που είναι το πιο ακραίο σαν ποινή, το βίαιο φάουλ, είναι όταν παραβαίνει τους κανόνες του ευ αγωνίζεσθαι, τους κανόνες ενός ομαλού παιχνιδιού. Είναι απερίσκεπτες, βίαιες, επικίνδυνες ενέργειες, οι οποίες πολλές φορές μπορούν να προκαλέσουν και τον τραυματισμό του παίκτη. Προστατεύουμε τους παίκτες και ο κανονισμός αυτό θέλει.

 

Για παράδειγμα, ένας παίκτης σουτάρει και όταν είναι στον αέρα ο αμυνόμενος βάζει το πόδι του κάτω από εκείνο του επιτιθέμενου. Αυτό υπέχει σοβαρότατο κίνδυνο τραυματισμού. Αυτό είναι καθορισμένο πλέον να πηγαίνει στην ανώτατη κατηγορία ποινής, στο flagrant foul. Θέλουμε να προστατεύσουμε τον παίκτη και απ’ τους αγκώνες του αντιπάλου. Ακόμα κι αν δεν τον αγγίξει ο αγκώνας έτσι όπως τον περιφέρει ο παίκτης που κρατάει τη μπάλα, καταλογίζεται σαν τεχνική ποινή. Η τεχνική ποινή αυτή είναι Κατηγορίας 1, πολύ δε περισσότερο αν με τον αγκώνα του αγγίξει/τραυματίσει τον παίκτη. Αυτό θα είναι βίαιο φάουλ. Δεν υπάρχει προειδοποίηση και κατατείνουμε να μειώνονται οι προειδοποιήσεις. Όλα είναι για την προστασία των παικτών και για το ευ αγωνίζεσθαι, να είναι μέσα στο πνεύμα του κανονισμού και το πνεύμα που διέπει όλους για αθλητικές συμπεριφορές».

 

Για τον διαχωρισμό σε κατηγορίες στις τεχνικές ποινές:

 

«Έγινε διαχωρισμός και στα φάουλ αλλά και στις τεχνικές ποινές και χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Όταν ένας παίκτης δεχθεί δύο τεχνικές ποινές Κατηγορίας 1 αποβάλλεται. Η τεχνική ποινή Κατηγορίας 2 είναι σε διαδικαστικά πράγματα, όπως καθυστέρηση στην επαναφορά της μπάλας, στο κρέμασμα του παίκτη απ’ τη στεφάνη μετά το κάρφωμα ή στην καθυστέρηση του αγώνα με σκόπιμο κράτημα της μπάλας. Αυτά είναι τεχνικά σφάλματα της Κατηγορίας 2, τα πιο ελαφρά, που δε λαμβάνονται υπόψιν στην αποβολή του παίκτη.

 

Αυτό που μου άρεσε πολύ στον νέο κανονισμό είναι ότι μπορεί να υπάρξει τεχνική ποινή με επαφή. Όταν δύο παίκτες μαλώνουν και ο ένας σπρώχνει τον άλλον, μέχρι πέρυσι δεν τη λογίζαμε τίποτ’ άλλο από αντιαθλητικό σφάλμα. Τώρα εκλείπει όλο αυτό και λέει πως ακόμα και αν υπάρχει προσωπική επαφή, έστω και σπρωξίματος, είναι τεχνική ποινή Κατηγορίας 1, όχι flagrant».

 

Για τα challenge των προπονητών:

 

«Εμείς σαν Ελλάδα βάλαμε φέτος τον κανονισμό του instant replay. Ο προπονητής έχει ένα challenge, το οποίο και η FIBA τού δίνει, εμείς όμως αμείβουμε εκείνον που κέρδισε το challenge αυτό. Σ’ αυτήν την περίπτωση τού δίνουμε άλλο ένα και όσο κερδίζει συνεχίζει. Αν, όμως, το χάσει, δεν έχει δικαίωμα για κανένα άλλο challenge. Εγώ αυτό το θεωρώ απόλυτα δίκαιο και λογικό. Δε μπορεί να χάνει κόουτς το δικαίωμα του challenge ενώ το κέρδισε. Η ιδέα μου αυτή προήλθε μετά από ένα ματς που παρακολούθησα σαν παρατηρητής, όπου στο 3ο λεπτό βγήκε η μπάλα εκτός, ήταν πεντακάθαρα η μπάλα υπέρ της ομάδας “Α”, αλλά ο διαιτητής την έδωσε υπέρ της “Β”. Ο παίκτης έκανε στον προπονητή του το σήμα να κάνει challenge, ο προπονητής τον άκουσα και έκανε, κερδίζοντάς το. Παρ’ όλα αυτά, είχε μόνο ένα και το έχασε, οπότε δεν είχε άλλο που θα μπορούσε να του χρησιμεύσει στο τέλος. Αυτό ήταν άδικο και μ’ αυτήν την αφορμή αλλάξαμε τον κανονισμό αυτόν. Όσες φορές κερδίζει, θ’ ανανεώνεται. Αν το χάσει, δεν έχει άλλο για όλη τη διάρκεια του αγώνα».

 

Για τις στιγμές που ένας διαιτητής μπορεί να δει το instant replay:

 

«Θέλω να πω κάτι γιατί το παρεξηγεί πολύς κόσμος. Για να υπάρξει παρέμβαση του διαιτητή να δει κάτι στο instant replay, πρέπει να υπάρξει ή σφύριγμα ή διακοπή, αλλιώς δε μπορεί να πάει να το δει. Εμείς αυτό που προτρέπαμε τους διαιτητές να κάνουν σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πως αν βρίσκονται στο “50-50” για μια φάση, να τη σφυρίξουν, γιατί έχουν το δικαίωμα να το δουν ή να κάνει challenge ο προπονητής. Εγώ θα ήθελα οι διαιτητές να έχουν τη δική τους κρίση και θα έπρεπε να βλέπουν όλες τις σοβαρές καταστάσεις. Επειδή, όμως, είναι άνθρωποι και έχουμε διαπιστώσει λάθη τα οποία γίνονται και πρέπει ν’ αποδοθεί δικαιοσύνη στο αποτέλεσμα του αγώνα, θεωρώ πως είναι αναγκαίο κακό που έχουμε το instant replay, το οποίο εμπλουτίζεται κάθε μέρα».

 

Για το αν θα υπάρξουν οι ίδιοι κανονισμοί και η ίδια φιλοσοφία και στην Ευρωλίγκα:

 

«Βάσει των όσων παρακολούθησα και εισέπραξα στο σεμινάριο, ναι, έτσι ακριβώς θα συμβεί. Είμαι ευχαριστημένος απ’ την Ευρωλίγκα που δεν υπήρξε ούτε μία τεχνική ποινή σε παίκτη που κρεμάστηκε απ’ το καλάθι. Ο κανονισμός αφήνει και το “παράθυρο” τού να κρεμάστηκε ένας παίκτης απ’ τη στεφάνη για να αποτρέψει τραυματισμό του παίκτη που βρίσκεται από κάτω του ή για να μη χάσει την ισορροπία του. Ένα παράδειγμα που δόθηκε σε βίντεο δεν απηχούσε το πνεύμα της αλλαγής, που ουσιαστικά δεν είναι αλλαγή, γιατί πάμε στην ίδια κατεύθυνση».