Χ. Αναστασοπούλου – Ν. Στούπα: «Το 3×3 θέλει καλή “χημεία”, συνεργασία και γρήγορη αντίληψη»

 

Όταν το 2010, το 3×3 μπήκε για πρώτη φορά στο πρόγραμμα μιας επίσημης παγκόσμιας διοργάνωσης, ίσως ελάχιστοι πίστευαν ότι δύο χρόνια μετά παίκτριες, οι οποίες πλέον πρωταγωνιστούν στο μπάσκετ γυναικών, θα έδειχναν το ταλέντο τους στο Steet Basketball, πριν λάμψει το άστρο τους στο WNBA ή στην Ευρώπη.

 

Σκάιλαρ Ντίγκινς, Τσίνεϊ Ογκούμικε, Σαμπρίνα Ιονέσκου, Λίσα Μαρκανί και Κέλσι Πλαμ, είναι μόνο μερικές από τις πολλές αθλήτριες που έζησαν στο παρελθόν την ένταση του 3×3, εντυπωσίασαν με τις ικανότητές τους και ώθησαν, με την αγωνιστική απόδοση τους, περισσότερες επαγγελματίες και μη παίκτριες να δοκιμάσουν την τύχη τους στη νέα και σύγχρονη μορφή του μπάσκετ.

 

Στην Ελλάδα το…ρεύμα του 3×3 στην κατηγορία των γυναικών άρχισε να γίνεται πιο έντονο τα τελευταία χρόνια, με τις Νεφέλη Στούπα, Κατερίνα Τσινέκε, Άννα – Μαρία Πρίφτη, Χριστίνα Αναστασοπούλου, Ελένη Σύρρα και Δέσποινα Καραχάλιου, να απαρτίζουν σήμερα την Team Athina. Την πρώτη επαγγελματική ομάδα 3×3 που έκανε την εμφάνισή της στη Θεσσαλονίκη, και που στοχεύει να φέρει όσο το δυνατόν περισσότερες επιτυχίες σε διεθνή τουρνουά και διοργανώσεις,

 

Η Νεφέλη Στούπα, η οποία την εφετινή περίοδο κατέκτησε το νταμπλ στην Κύπρο με την ΑΕ Λεμεσού και η Χριστίνα Αναστασοπούλου, η οποία ήταν μία από τις βασικές πρωταγωνίστριες στην πορεία του Πρωτέα Βούλας, μίλησαν για το 3×3, τις ιδιαιτερότητες του παιχνιδιού, τα στοιχεία που τις συναρπάζουν σ΄ αυτό και μοιράστηκαν τις σκέψεις τους για το μέλλον του αθλήματος στην κατηγορία των γυναικών.

 

– Πρώτο stop η πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη, μία πόλη η οποία απέδειξε, μέσω της παρουσίας των φιλάθλων στο 3×3 ΔΕΗ Street Basketball αλλά και τη στήριξή τους στην επαγγελματική ομάδα ΔΕΗ Team Athina που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, ότι αγαπά το μπάσκετ. Ποιες ήταν οι δικές σας εντυπώσεις από την πρώτη στάση στη Θεσσαλονίκη;

 

Χριστίνα Αναστασοπούλου: «Ήταν μία πάρα πολύ όμορφη εμπειρία που την έχουμε βιώσει και στο παρελθόν.  Η Θεσσαλονίκη είναι μία πολύ ωραία πόλη η οποία φιλοξενεί χρόνια το 3×3 με τους φιλάθλους να ασχολούνται με το άθλημα και να παρουσιάζουν τις ομάδες τους. Φέτος η διοργάνωση τα είχε όλα! Μουσική, χορό, ομάδες από το εξωτερικό. Τα κορίτσια βέβαια δεν είχαν πολλές ομάδες κάτι το οποίο ήταν στενάχωρο για εμάς, γιατί θέλουμε να παίξουμε όσο το δυνατόν περισσότερους αγώνες μπορούμε, ούτω ώστε να προετοιμαστούμε κατάλληλα για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, όμως, ακόμη κι ένα παιχνίδι να παίξουμε είναι σημαντικό».

 

Νεφέλη Στούπα: «Πάρα πολύ καλές! Το event ήταν σ’ ένα πολύ ωραίο σημείο. Υπήρχε αρκετός κόσμος που μπορούσε οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας να περάσει από το venue που είχε δημιουργηθεί στην πλατεία Αριστοτέλους και να παρακολουθήσει τους αγώνες. Ήταν σαν ένα πάρτυ. Μία γιορτή. Όσοι παίζαμε βέβαια, το ζούσαμε διαφορετικά αλλά υπήρχε πολύ ωραία ενέργεια από τον κόσμο».

 

– Ποιο ή ποια είναι τα στοιχεία που σας κινούν το ενδιαφέρον στο παιχνίδι και ποια είναι τα προσόντα που απαιτούνται για να ανταπεξέλθει ένας παίκτης στις απαιτήσεις του αγώνα;

 

Χριστίνα Αναστασοπούλου: «Η ταχύτητα του παιχνιδιού! Στο 5×5 έχεις 24’’ να εκτελέσεις την επίθεση ενώ στο 3×3 έχεις μόνον 12’’ από την στιγμή που θα πιάσεις την μπάλα την οποία πρέπει να μεταφέρεις εκτός τριπόντου για να αρχίσει μια νέα επίθεση. Επίσης, πρέπει να παίρνεις πολύ γρήγορες αποφάσεις. Να διαβάσεις γρήγορα τον αντίπαλό σου και να συνεργαστείς κατάλληλα με τον συμπαίκτη σου ούτως ώστε να μην ξοδέψεις πολύ ενέργεια γιατί είμαστε τρεις παίκτες μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Είναι πολύ πιο δύσκολο να πάρεις γρήγορα μια απόφαση σ’ ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Εννοείται ότι το παιχνίδι είναι πιο physical και έχει περισσότερο μπασκετικό “ξύλο”. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά του street basketball με το οποίο ασχοληθήκαμε νομίζω όλοι οι αθλητές πριν ασχοληθούμε με το 5×5 και τον επαγγελματικό αθλητισμό».

 

Νεφέλη Στούπα: «Η πρώτη φορά που έπαιξα 3×3 ήταν πριν πέντε ή έξι χρόνια, σ΄ ένα τουρνουά U23, σε μια περίοδο όπου το άθλημα ήταν πρωτόγνωρο στην Ελλάδα. Από τότε, κάθε καλοκαίρι ασχολούμαι με αυτό. Εκείνο που με τραβάει πολύ στο 3×3 είναι το γεγονός ότι πρέπει να έχεις πολύ καλή αντίληψη του χώρου, του εαυτού σου, αλλά και των συμπαικτών σου. Ενώ είναι πολύ γρήγορο παιχνίδι και πάρα πολύ δυνατό, ταυτόχρονα πρέπει να έχεις καλή αντίληψη. Να βλέπεις τα πάντα ανα πάσα στιγμή. Να δίνεις την πάσα γρήγορα, να διαβάζεις γρήγορα την επόμενη φάση και το στοιχείο που το κάνει ακόμα πιο ξεχωριστό είναι ότι όλο αυτό αν έχεις καλή χημεία με την ομάδα και καλή σύνδεση με τις συμπαίκτριές σου, βγαίνει ακόμα περισσότερο στο γήπεδο. Σε μια ομάδα 5×5 όπου υπάρχει ένα ρόστερ 12 ατόμων δεν είναι τόσο εύκολο. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει καλή χημεία μπορεί με κάποιον τρόπο να καλυφθεί στο γήπεδο. Εάν σε μία ομάδα 3×3 δεν υπάρχει καλή χημεία εντός του αγωνιστικού χώρου και εννοώ αν δεν μπορεί μία παίκτρια να αντιλαμβάνεται αμέσως τις κινήσεις της συμπαίκτριά της μέσα στο παιχνίδι, τότε αυτό θα φανεί αμέσως. Όπως επίσης θα φανεί αν υπάρχει πολύ καλή χημεία η οποία μπορεί αν φέρει τα αποτελέσματα. Μία ομάδα με καλή χημεία μπορεί να νικήσει μια ομάδα η οποία μπορεί υπερτερεί σε φυσική κατάσταση και αγωνιστικά χαρακτηριστικά».

 

– Το 3×3 είναι ένας αγώνας ο οποίος «γεννήθηκε» στους δρόμους και στις αλάνες απ’ όπου προφανώς περάσατε κι εσείς πριν ασχοληθείτε επαγγελματικά με το μπάσκετ. Θυμάστε πού παίξατε για πρώτη φορά ένα «μονό» με τους φίλους σας;

 

Χριστίνα Αναστασοπούλου: «Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι στιγμές είναι εκείνες που για μένα έχουν μείνει αξέχαστες! Όταν ήμουν μικρή πήγαινα στο Κιάτο μαζί με την αδερφή μου. Κάθε καλοκαίρι μόλις τελειώναμε τις προπονήσεις και τις υποχρεώσεις μας, επί τρεις μήνες πηγαίναμε κάθε βράδυ μαζί με τον πατέρα μας στα ανοιχτά γηπεδάκια που ήταν κοντά στο Λύκειο της περιοχής και φεύγαμε από αυτά μέχρι να μας κλείσει ο Δήμος τα φώτα. Αν δεν πήγαινε 1 μετά τα μεσάνυχτα δεν γυρνούσαμε στο σπίτι. Το θυμάμαι σα να ήταν χθες. Μακάρι να μπορούσα να γυρνούσα πίσω τον χρόνο να ζήσω ξανά αυτές τι στιγμές».

 

Νεφέλη Στούπα: «Φυσικά. Νομίζω ότι όλοι και όλες που ασχολούμαστε μπάσκετ έχουμε βρεθεί κάποια στιγμή σε κάποια γειτονιά, σε μια πλατεία, ή κάποιο σχολείο με τους φίλους και τις φίλες μας για να παίξουμε. Επειδή ο τόπος καταγωγής μου είναι το Κιάτο, παίζαμε με την Χριστίνα (σ.σ. Αναστασοπούλου) σε παιχνίδια που γίνονταν στις γειτονιές της πόλης ή στο Ξυλόκαστρο, αλλά και με παρέες άλλων κοριτσιών. Τα καλοκαίρια, το μπάσκετ πάντα ήταν ένας από τους τρόπους για να διασκεδάσουμε».

 

– Από τότε μέχρι σήμερα το 3×3 έχει εξελιχθεί, παρουσιάζεται σε πιο οργανωμένη μορφή, έχει μπει στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων και η Ελλάδα προσπαθεί να πάρει τη δική της θέση στον χάρτη. Ποιες είναι οι σκέψεις που κάνετε για την εξέλιξη μελλοντικά του αθλήματος στη χώρα μας;

 

Χριστίνα Αναστασοπούλου: «Γενικότερα ως χώρα έχουμε μείνει λίγο πίσω συγκριτικά με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές και μη χώρες. Βέβαια, φέτος η ΕΟΚ σε συνεργασία με τη ΔΕΗ κάνουν μια τρομερή προσπάθεια να διαφημίσουν το 3×3, να προσελκύσουν τον κόσμο να το δοκιμάσει, να έρθουν καινούργιες παρέες, να παίξουν και να χαρούν. Εννοείται ότι και το πρόγραμμα που έχει καταρτιστεί βοηθά και εμάς τους αθλητές να προετοιμαστούμε κατάλληλα, να βελτιωθούμε και να διεκδικήσουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε. Για το τελευταίο χρειάζεται χρόνος, συνεχείς προπονήσεις και συνέπεια».

 

Νεφέλη Σούπα: «Πρέπει να πηγαίνουμε βήμα βήμα. Επειδή πλέον γίνονται πολλά τουρνουά, μέσα από αυτά μπορούμε να κερδίσουμε πολλά πράγματα. Αν σε κάποιο τουρνουά δεν πας καλά, μπορείς να πας καλύτερα στο επόμενο, να σου δώσει περισσότερους πόντους να ανέβεις στο ranking και να δεχθείς μια πρόσκληση για τη συμμετοχή σου σε κάποιο άλλο τουρνουά. Όλα αυτά σε βάθος χρόνου μπορεί να συμβάλουν στην εξέλιξη του αθλήματος στην Ελλάδα, αλλά δεν μπορούμε να κοιτάμε ακόμη τόσο μακριά. Πρέπει να κάνουμε ένα βήμα τη φορά. Να βλέπουμε κάθε τουρνουά ξεχωριστά και να παίζουμε καλά ώστε να παίρνουμε πόντους και να ανεβαίνουμε σταδιακά στο ranking».

 

– Αν είχατε τη δυνατότητα να παίξετε έναν αγώνα 3×3 και να διαλέξετε εσείς τους αντιπάλους σας, ποιες τρεις παίκτριες πρώην ή νυν WNBAerς θα επιλέγατε και για ποιον λόγο;

 

Χριστίνα Αναστασοπούλου: «Θα επέλεγα την Κέιτλιν Κλαρκ γιατί μου αρέσει το παιχνίδι της και θεωρώ ότι παίρνει πολύ γρήγορες αποφάσεις και έχει το σουτ, στοιχεία τα οποία πρέπει να διαθέτει ένας αθλητής που παίζει στο 3×3. Επίσης, θα επέλεγα την Σεσίλια Ζανταλασίνι από την Ιταλία η οποία μπορεί να κάνει πάρα πολλά πράγματα μέσα στο παιχνίδι και έχει πολύ δυνατό κορμί. Τέλος, θα διάλεγα μια παίκτρια που την είδαμε να παίζει και στην Ελλάδα και αυτή την περίοδο διαπρέπει στο WNBA: Την Τζέσικα Σέπαρντ. Είναι μια παίκτρια που μπορεί να κάνει τη διαφορά. Πρόσφατα μάλιστα σ’ έναν αγώνα του WNBA έκανε triple double κάτι που δηλώνει την αξία της ως παίκτρια. Νομίζω μάλιστα ότι το 3×3 θα της ταίριαζε, γιατί είναι σκληρή παίκτρια».

 

Νεφέλη Στούπα: «Δε θέλω καμία! Ας μην παίζουμε και με την…τύχη μας! Βέβαια, υπάρχουν κάποιες παίκτριες WNBAers που κατά καιρούς έχουν παίξει στο 3×3, όπως η Κέλσεϊ Πλαμ ή η Χέιλι Βαν Λιθ και θα ήταν μια πρόκληση, αλλά θα προτιμούσα να μην προκαλέσω την τύχη μου».

 

– Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά στους Street Basketball αγώνες είναι η μουσική και η ατμόσφαιρα που δημιουργείται από τον κόσμο. Αν σας ζητούσαν να επιλέξετε ένα τραγούδι το οποίο θα «ανέβαζε» την ενέργειά σας, ποιο θα επιλέγατε;

 

Χριστίνα Αναστασοπούλου: «Θα διάλεγα το DtMF από τον Bad Bunny. Είναι ένα τραγούδι το οποίο τελευταία ακούω πολύ συχνά».

 

Νεφέλη Στούπα: «Αυτή είναι μια δύσκολη ερώτηση, στην οποία δεν ξέρω αν έχω ακριβώς την απάντηση, αλλά νομίζω ότι το vibe του 3×3 είναι η old school hip hop μουσική την εποχή των 90’ς. Οπότε σίγουρα θα διάλεγα κάποιο από αυτά τα τραγούδια που είναι πιο κλασικά».