Ευρωμπάσκετ 1987: Το «έπος» που ενέπνευσε την Εθνική Γυναικών

Το μονοπάτι της επιτυχίας δεν είναι μια ευθεία γραμμή, αλλά μία διαδρομή γεμάτη προκλήσεις, εμπόδια και δυσκολίες.

 

Μια πορεία όπου οι πράξεις και οι αποφάσεις μπορούν να καθορίσουν το μέλλον των ανθρώπων. Σε κάθε βήμα απαιτείται επιμονή, υπομονή, θάρρος και πίστη στους στόχους που έχουν τεθεί. Αυτό το θάρρος, την επιμονή αλλά και την πίστη στο στόχο, είχε και μια παρέα αθλητών πριν από τριάντα εννέα χρόνια.

 

Μια ομάδα η οποία πέτυχε το ακατόρθωτο, έβγαλε στο δρόμο όλη την Ελλάδα και απέδειξε ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο. Εκείνη η παρέα δεν είχε μόνο μπασκετικό ταλέντο. Είχε χαρακτήρα, ήταν ενωμένη και είχε την πεποίθηση ότι μπορούσε να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο που στεκόταν μπροστά της.

 

Σήμερα, τριάντα εννέα χρόνια μετά «το έπος» του 1987 και την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, η παρέα εκείνων των ανθρώπων συνεχίζει να αποτελεί έμπνευση για όσους πιστεύουν ότι η δύναμη της θέλησης μπορεί να μετατρέψει το όνειρο σε πραγματικότητα.

Μέσα σ’ αυτούς τους ανθρώπους είναι και οι αθλήτριες της Εθνικής Γυναικών οι οποίες βρίσκονται στα Ιωάννινα για το καλοκαιρινό καμπ και το τουρνουά «Βάσω Μπεσκάκη», και παρακολούθησαν μαζί με τον προπονητή της ομάδας, Νίκο Καμπούρη, και την General Manager, Εβίνα Μάλτση, τα τελευταία λεπτά του τελικού της 14ης Ιουνίου 1987.

 

Τι θα έκαναν αν ήταν στη θέση του Αργύρη Καμπούρη; Τι σκέφτονται βλέποντας τον από τις εικόνες εκείνης της εποχής στη γραμμή των βολών; Ποιες είναι οι ιστορίες που έχουν ακούσει από τους γονείς τους που έζησαν την επιτυχία της Εθνικής Ανδρών το 1987; Πόσο έχει εμπνεύσει τη δική τους γενιά αυτή η επιτυχία, ακόμη κι αν δεν την έχουν ζήσει;

 

«Νιώθω ότι εκείνη τη στιγμή ο κ. Αργύρης δεν σκεφτόταν, “πρέπει να βάλω αυτές τις βολές” κι αν δεν τις βάλω θα χάσουμε τον τίτλο», παρατηρεί η Ελεάννα Χριστινάκη. «Επειδή βλέπω τον κ. Αργύρη και στο ΣΕΦ, θεωρώ ότι έχει μια άλλη φιλοσοφία ζωής που είναι ανώτερη από ένα παιχνίδι» προσθέτει.

 

Για την Πηνελόπη Παυλοπούλου τα τελευταία κρίσιμα λεπτά του τελικού με τη Σοβιετική Ένωση και οι βολές του «γίγαντα», όπως τον αποκαλούσε ο αείμνηστος Φίλιππος Συρίγος στην τηλεοπτική μετάδοση, είναι από εκείνες τις στιγμές που σε κάνουν να ανατριχιάζεις.

 

«Πραγματικά ανατρίχιασα και άφησα τα συναισθήματά μου να με κυριεύσουν. Αν όμως βρισκόμουν σε αυτή τη θέση, εκείνη την στιγμή δεν θα ήταν καλό να παρασυρθώ από τα συναισθήματά μου», λέει. Τα συναισθήματα που προκαλούν τα τελευταία κρίσιμα λεπτά της παράτασης του τελικού, τόνισε και η Ολυμπία Σακελλαρίου. «Παρόλο που η δική μας γενιά δεν έχει ζήσει το 1987, βλέποντάς το, προκαλούνται έντονα συναισθήματα Το να εκπροσωπείς τη χώρα σου με την Εθνική ομάδα, είναι κάτι πολύ μεγάλο!».

 

Η Βάσω Λούκα, παρατηρεί ότι ο Αργύρης Καμπούρης, «δείχνει να έχει μια ηρεμία την οποία δεν ξέρω αν θα μπορούσα να έχω αν βρισκόμουν στην ίδια θέση. Εύχομαι όμως αν βρεθώ κάποια στιγμή σε αυτή, να διαχειριστώ την κατάσταση με τον ίδιο τρόπο». Η  διεθνής σέντερ, δεν παρέλειψε να μοιραστεί και μία ιστορία η οποία επιβεβαιώνει ότι τον Ιούνιο το 1987, όλα και όλοι περιστρέφονταν γύρω από το Ευρωμπάσκετ. «Έχω ακούσει πολλές ιστορίες από τη μητέρα μου. Πόσο επηρέασε εκείνη τη γενιά. Όλη η Ελλάδα ήταν σε …έκταση, αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Μία από τις ιστορίες που μου έχει πει είναι ότι εκείνη την περίοδο είχε προγραμματίσει τον γάμο της με τον πατέρα μου. Έπρεπε όμως να αλλάξουν την ημερομηνία γιατί μάλλον δεν θα πήγαινε κανείς!».

 

Η αλήθεια είναι ότι τις ημέρες του Ευρωμπάσκετ και δη εκείνη του τελικού, η Ελλάδα είχε «παραλύσει»! Όσοι τυχεροί είχαν εξασφαλίσει εισιτήριο για να δουν τον αγώνα διά ζώσης έγιναν μια φωνή μέσα στο «Στάδιο Ειρήνη και Φιλίας», και όσοι «άτυχοι» δεν κατάφεραν να βρουν το «μαγικό χαρτί», χωρίστηκαν σε σπίτια συγγενών, φίλων και …καφετέριες. Έτσι τις έλεγαν εκείνη την εποχή…

 

«Αυτό που έχω ακούσει από φίλους και συγγενείς είναι εκείνο το Ευρωμπάσκετ, είχε βγάλει στους δρόμους του φιλάθλους σε όλη την Ελλάδα», λέει χαρακτηριστικά η Αντιγόνη Χαιριστανίδου. «Ναι, αλήθεια είναι!  Μετά το τέλος της αναμέτρησης με τη Σοβιετική Ένωση η Ελλάδα είχε «ξεχυθεί» στους δρόμους, και μέσα στις επόμενες ημέρες, κάθε γειτονιά, κάθε αυλή και κάθε σχολείο είχε και από μία μπασκέτα. Ήταν η αρχή της δημιουργίας μιας νέας γενιάς αθλητών του μπάσκετ που το 2005 οδήγησε ξανά την Ελλάδα στην κορυφή της Ευρώπης, με αυτή τη νέα γενιά να δημιουργήσει με τη σειρά της την τωρινή.

 

«Οι εικόνες από το 1987 και αλλά κι εκείνες του 2005 είναι ένα κίνητρο για εμάς», λέει η Έλενα Μποσγανά και προσθέτει. «Θεωρώ ότι και εμείς ως Εθνική Γυναικών, με πολλή δουλειά φυσικά, μπορούμε να πετύχουμε μελλοντικά κάτι αντίστοιχο ή κάτι κοντά σ’ αυτό το βεληνεκές και να εμπνεύσουμε τη δική μας γενιά και τις επόμενες».

 

Το ίδιο πιστεύουν και η Ιωάννα Κριμίλη με την Ευγενία Κολλάτου. «Γιατί όχι να μην κάνουμε κι εμείς μελλοντικά κάτι μεγάλο; Το μπάσκετ Γυναικών ανεβαίνει συνεχώς στην Ελλάδα, υπάρχει πολύ ταλέντο και αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να πιστέψουμε σε εμάς από τώρα που παίζουμε στα φιλικά παιχνίδια στα Γιάννενα», αναφέρει η Ιωάννα Κριμίλη, με την Ευγενία Κολλάτου να συμπληρώνει. «Είναι πηγή έμπνευσης γιατί μέσα από την σκληρή δουλειά, το πάθος και τη θέληση, κατάφεραν να πετύχουν κάτι που δεν το περίμενε κανείς. Ήταν μια σημαντική αρχή και για τη δική μας τη γενιά που έζησε την επιτυχία του 2005».

 

Η επιτυχία του 1987, ωστόσο, έφερε στην επιφάνεια και ένα άλλο στοιχείο: την ενότητα και την αγάπη. Όχι μόνο των αθλητών αλλά και των φιλάθλων. «Βλέπεις πόσο ενωμένη ήταν η ομάδα και πόσο ενωμένος ήταν όλος ο κόσμος εκείνη την στιγμή για να έρθει μια μεγάλη επιτυχία», λέει η Λιλιάννα Καρακασίδου, με την Ρένια Καρλάφτη να δίνει μία άλλη διάσταση των πραγμάτων. «Η θέληση και η αγάπη μπορεί να φέρει όλο τον κόσμο μαζί. Γίναμε όλοι ένα! Και αυτό νομίζω ότι είναι το πιο σημαντικό. Η αγάπη για το άθλημα, η αγνή αγάπη για το άθλημα, να δουλεύεις γιατί το αγαπάς, να παίζεις γιατί το αγαπάς, για τον συμπαίκτη σου, για τους προπονητές σου, για την Ελλάδα είναι κάτι το οποίο μπορεί να φέρει τις επιτυχίες, τις χαρές και να τις ζήσεις μαζί με τους άλλους. Γιατί είναι πολύ καλύτερο να τις ζήσεις με τους άλλους παρά μόνος σου!».

 

Για τον προπονητή της Εθνικής Γυναικών, Νίκο Καμπούρη, η κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 1987, μια άλλη…ιστορία. Πρωτίστως μπασκετική, αλλά παράλληλα και προσωπική, από τη στιγμή που ένας εκ των πρωταγωνιστών της, είναι ο Αργύρης Καμπούρης. Ο κόουτς της Εθνικής ομάδας μπορεί να μην έχει βιώσει το έπος της 14ης Ιουνίου, ο ρόλος που έπαιξε όμως ο πατέρας του στον τελικό με τη Σοβιετική Ένωση, θα είναι πάντα ένα σημείο αναφοράς.

 

«Είτε μάς αρέσει είτε όχι η νίκη και η επιτυχία είναι αυτά που τραβάνε τον κόσμο. Το Ευρωμπάσκετ το 1987, επειδή ουσιαστικά ήταν το πρώτο χρονικά και η πρώτη επιτυχία που ήρθε, ήταν πολύ πιο εντυπωσιακό. Όλες οι επιτυχίες που ακολούθησαν στην πορεία, και αυτή του 2005, ξεκίνησαν από εκείνη την ομάδα. Από την εικόνα που είχαν τα παιδιά. Νομίζω ότι οι άνθρωποι που θέλουν να γίνουν πολύ καλοί και να ξοδέψουν τον χρόνο που χρειάζεται μέχρι να φτάσουν σε αυτό το επίπεδο, πρέπει να έχουν μια εικόνα. Ένα στόχο που όταν τον βλέπεις σε μια φωτογραφία ή ένα βίντεο γίνεται πιο αληθινός. Να πεις ότι κι εγώ θέλω να είμαι εκεί.

 

Όλοι μιλάνε και η πρώτη ερώτηση που θα κάνουν είναι αν υπήρχε άγχος ή πίεση στις βολές. Θεωρώ ότι υπάρχει μια μεγάλη διαδρομή για να φτάσεις σε μια τέτοια στιγμή. Και μερικές φορές ίσως είναι καλύτερο για την ομάδα που θα τα καταφέρει τελικά, αυτές οι ευκαιρίες να μην έρχονται στους παίκτες οι οποίοι φαινομενικά είναι οι μεγάλοι σκόρερ ή οι πιο σημαντικοί. Γιατί οι άνθρωποι που είναι πιο ρολίστες ή έχουν μικρότερους ρόλους και τους έχουν αποδεχθεί που τους κάνουν σε επίπεδο σταρ, έχουν μία διαδρομή που τους φτάνει εκεί και τούς δίνει μια τέτοια στιγμή στα χέρια τους για την οποία έχουν προετοιμαστεί με άλλον τρόπο.

 

Εμείς βλέπουμε έναν αθλητή ο οποίος εκείνη την ώρα κάνει δυο σουτ και τα βάζει, αλλά αυτός ο αθλητής ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος χρειαζόταν να κάνει άλλες δουλειές, γιατί όντως ήταν οικοδόμος. Οπότε, όταν έχεις κοπιάσει με έναν τέτοιο τρόπο και παράλληλα πηγαίνεις για να παίξεις, αυτό που οι άλλοι θεωρούν κόπο, να πάνε να κάνουν προπόνηση, να παίξω, να τρέξω να σηκώσω βάρη, εσύ θεωρείς την στιγμή σου να ξεφύγεις από τη δουλειά. Εκεί όπου πραγματικά δουλεύεις και κουράζονται τα χέρια σου, τα πόδια σου και το μυαλό σου. Την ίδια στιγμή όμως, υπάρχει τόση αγάπη γι’ αυτό που κάνεις, που θέλεις να είσαι συνέχεια εκεί. Θέλεις να το κάνεις περισσότερο και κάθε φορά περισσότερο και κάποια στιγμή έρχεται μια στιγμή που είναι σαν παραμύθι και σου λέει “να είναι και αυτός ένας λόγος που το έκανες”. Άρα η διαδρομή που έκανες για να βάλεις δύο βολές ή δύο τέτοιες βολές, όπως εκείνες που είχε βάλει προηγουμένως ο κ. Ανδρίτσος, έχουν μια διαδρομή. Ανθρώπινη και μετά αθλητική».

 

Για την Εβίνα Μάλτση, General Manager πλέον της Εθνικής Γυναικών, το 1987, ήταν η αρχή της ενασχόλησής της με το μπάσκετ αλλά και της σπουδαίας και επιτυχημένης προσωπικής πορείας που ακολούθησε.

 

«Είχα την τύχη να ζήσω το 1987 να το θυμάμαι και να με στιγματίσει για πάντα. Δεν είχα ξεκινήσει ακόμα να παίζω μπάσκετ. Αλλά την επόμενη μέρα όλη η Ελλάδα έπαιζε μπάσκετ. Το αποτύπωμα που άφησε ήταν καταρχάς η στιγμή που άλλαξε η Ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, και οι άνθρωποι που ήταν συντελεστές αυτής της ομάδας οι οποίοι κατάφεραν να εμπνεύσουν 10 εκατομμύρια Έλληνες. Να ενώσουν ένα ολόκληρο έθνος. Ήταν οι άνθρωποι οι οποίοι ενέπνευσαν χιλιάδες παιδιά να ασχοληθούν με το μπάσκετ. Είναι οι άνθρωποι που ενέπνευσαν τις επόμενες γενιές για να φέρουν τις επόμενες επιτυχίες και ενέπνευσαν και εμένα να παίξω μπάσκετ. Νομίζω ότι χωρίς αυτό το μετάλλιο πάρα πολλά παιδιά δεν θα έπαιζαν μπάσκετ, και σίγουρα σήμερα εμείς δεν θα ήμασταν εδώ».

 

Είναι σίγουρο ότι κάθε χρόνο ο εορτασμός της επετείου της κατάκτησης του Ευρωπαϊκού Πρωταθληματος, θα επαφέρει στη μνήμη των ανθρώπων που έζησαν την επιτυχία του 1987, πρωταγωνιστών και μη, στιγμές οι οποίες όσες λέξεις ή λόγια χρησιμοποιηθούν για να τις περιγράψει κάποιος, δύσκολα θα μπορέσει να μεταφέρει το συναίσθημα. Ποιο είναι όμως το συναίσθημα που προκαλεί στη νεότερη γενιά, των αθλητών και των αθλητριών, πέραν όσων αναφέρθηκαν;

 

Η Έλενα Τσινέκε, δίνει την απάντηση:

 

«Εμένα με εμπνέει πάρα πολύ. Διότι θέλω κι εγώ να είμαι πρωταθλήτρια Ευρώπης. Θέλω κι εγώ να είμαι στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2028 στο Λος Άντζελες! Πιστεύω ότι η ομάδα μας είναι πολύ ικανή και αυτή την στιγμή λείπουν από εδώ πολύ βασικά κομμάτια από την ομάδα μας. Η Ρόμπιν, η Μαριέλλα, η Άρτεμις, η Άννα-Νίκη. Σκεφτείτε πόσο ταλέντο υπάρχει σ’ αυτή την ομάδα. Αυτό που πρέπει να κάνουμε για να φτάσουμε μέχρι το Λος Άντζελες, είναι να θέλουμε όλες το ίδιο. Θα μου πείτε ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι ακόμα μακριά. Αν όμως από τώρα, κάθε μέρα που είμαστε εδώ, σκεφτόμαστε το 2028, τότε κάθε φορά θα βλέπουμε και τον στόχο. Μπορούμε! Είμαστε πολύ ικανές!».