Τι δήλωσαν Κώστας Μίσσας και Κατερίνα Ανδρεοπούλου στο EOK WebRadio για το Πανελλήνιο Νεανίδων

 

Ο Υπεύθυνος ανάπτυξης του μπάσκετ γυναικών της ΕΟΚ, Κώστας Μίσσας, καθώς και η υπεύθυνη του αναπτυξιακού προγράμματος κοριτσιών της Ομοσπονδίας, Κατερίνα Ανδρεοπούλου, μετέφεραν στο EOK WebRadio τις εντυπώσεις τους από το πανελλήνιο πρωτάθλημα νεανίδων, που ολοκληρώθηκε την Κυριακή (19/04).

 

Ο Κώστας Μίσσας είπε:

 

Για τις εντυπώσεις του από το Πανελλήνιο νεανίδων:

 

«Ήταν ένα απ’ τα καλύτερα πρωταθλήματα νεανίδων των τελευταίων 5-6 χρόνων, ίσως και το καλύτερο. Βασιζόμενο, βέβαια, στη γενικότερη εικόνα και από πλευράς συναγωνισμού των αγώνων και από πλευράς ικανότητας των αθλητριών, σε σχέση πάντα με τον τρόπο παιχνιδιού και τη φιλοσοφία για την οποία έχουμε δώσει οδηγίες σαν ΕΟΚ όσον αφορά τα playbooks και τις κατευθύνσεις. Είδαμε μια εικόνα που σε πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό “κολλούσε” σε όλο αυτό το κομμάτι. Αδιαμφισβήτητα υπήρξαν αγώνες που είχαν πάρα πολύ μεγάλο συναγωνισμό μέχρι την τελευταία στιγμή και ήταν ένα πάρα πολύ σημαντικό στοιχείο αυτό. Φυσικά, είδαμε και ένα γήπεδο με πάρα πολύ κόσμο, που παρακολούθησε το τουρνουά από κοντά και το ευχαριστήθηκε, όσον αφορά τις προσπάθειες των κοριτσιών της συγκεκριμένης ηλικίας. Ένα ακόμα πολύ σημαντικό κομμάτι είναι πως, παρ’ ότι τουρνουά νεανίδων, πάρα πολλά κορίτσια ήταν κορασίδες. Αυτό σημαίνει πως υπάρχει μια καλή “φουρνιά”».

 

Για τα στοιχεία που ξεχώρισε στο τουρνουά:

 

«Στο αγωνιστικό επίπεδο, αυτό που είδαμε στο Πανελλήνιο και ταυτίζεται με την κατεύθυνση είναι ότι είδαμε τα κορίτσια να παίζουν πάρα πολύ επιθετική άμυνα, που είναι μια κατεύθυνση. Επίσης, υπήρχαν πάρα πολλά σουτ, που είναι μια δεύτερη κατεύθυνση. Όσον αφορά ένα κομμάτι στο οποίο το επίπεδο δεν είναι αυτό που θα θέλαμε και θα πρέπει να υπάρξει μεγάλη βελτίωση, είναι το αθλητικό. Εμείς στις ηλικίες αυτές, αλλά και τις μικρότερες, συγκρίνουμε εμάς με τις Ισπανίδες, τις Γαλλίδες, τις Πολωνές, τις Λετονές, έτσι ώστε να δούμε ποιες είναι οι διαφορές και να προσπαθήσουμε όσο γίνεται να “κλείσουμε την ψαλίδα”. Το αθλητικό κομμάτι έχει να κάνει με τη σωματοδομή, το καρδιοαναπνευστικό, τη γενικότερη ενδυνάμωση και τον τρόπο με τον οποίον ζεις σε έναν προγραμματισμό. Βλέπουμε συχνά κορίτσια ταλαντούχα τα οποία όταν πάνε να παίξουν σε ένα Πανευρωπαϊκό το πρόβλημα που υπάρχει είναι στον αθλητικό τομέα. Ωστόσο, είναι κάτι που βελτιώνεται και φτιάχνεται.

 

Στο ψυχολογικό κομμάτι, αναμφισβήτητα έχουμε “ups-and-downs”, γιατί φυσικά μιλάμε για παιδιά 15-16 χρονών και είναι απόλυτα φυσιολογικό να υπάρχει μια μεταβολή. Αυτό που μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση με τα κορίτσια είναι πως, ενώ μπορεί να είναι ανταγωνιστικές κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, να είναι στις επαφές και όλα αυτά, η σύμπνοια που έχουν μεταξύ τους και ο τρόπος που επικοινωνούν η μία με την άλλη είναι φοβερός. Μπορούμε να δούμε σε πολλά παιχνίδια όταν μετά από ένα άστοχο σουτ ή ένα λάθος μιας παίκτριας οι αντίπαλες τής συμπαραστέκονται. Είναι κάτι απίστευτο, γιατί το συναίσθημα είναι πολύ πιο έντονο. Επειδή, όμως, είναι και πιο έντονο, φυσικά τα “ups-and-downs” είναι πολύ περισσότερα. Θεωρώ ότι το κομμάτι της επαφής μπορεί να έχει μια διαφορετικότητα σε αγόρια και κορίτσια. Ωστόσο, στα κορίτσια, απ’ τη στιγμή που το περιβάλλον της ομάδας είναι ειλικρινές και δεν τις αντιμετωπίζει σαν αδύναμες, δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να ακολουθήσουν οποιαδήποτε μορφή πίεσης. Όπως πολλές φορές έχω πει, η διαφορά μεταξύ του μπάσκετ ανδρών με των γυναικών είναι πως οι άνδρες παίζουν πάνω απ’ τη στεφάνη, ενώ οι γυναίκες κάτω απ’ αυτήν. Όλα τα άλλα είναι ίδια».

 

Για τα κορμιά και τα ύψη στο τουρνουά:

 

«Υπάρχει ένα πρόβλημα όσον αφορά τη σωματοδμή, σε πανελλαδικό επίπεδο. Έχουμε πάρα πολλές μπασκετικά κοντές και έλλειψη σε κάποια ψηλότερα κορμιά. Οπότε γίνεται μια προσαρμογή σχετικά με την τακτική, γιατί το ίδιο το μπάσκετ μπορεί να σου δώσει πάρα πολλές λύσεις και θα είσαι αναγκασμένος να προσαρμοστείς σε σχέση με το υλικό που έχεις».

 

Για το ότι σε αυτό το τουρνουά οι γεννημένες του 2008, δηλαδή που βρίσκονται στη δεύτερη ηλικία των νεανίδων, ήταν πολύ λιγότερες από εκείνες του 2009 και μετά:

 

«Δεν είναι το καλύτερο αυτό βέβαια, από άποψης του όγκου των αθλητριών που ασχολούνται με το άθλημα. Εγώ προσωπικά θα προτιμούσα να είχε περισσότερα του 2008 και λιγότερα μικρότερης ηλικίας, τα οποία αντίστοιχα θα συμμετέχουν στο Πανελλήνιο κορασίδων. Λόγω του μειωμένου αριθμού κοριτσιών που ασχολούνται, πάρα πολλές φορές οι ομάδες αναγκάζονται να χρησιμοποιούν κορίτσια μικρότερων ηλικιών. Η δική μας κατεύθυνση είναι πως θα πρέπει μόνο σε δύο διοργανώσεις να παίζουν και όχι σε τρεις. Βλέπουμε πολλά κορίτσια να παίζουν στις κορασίδες, στις νεάνιδες και στις γυναίκες, που αυτό βέβαια έχει να κάνει με ανατροπή σχετικά με το προπονητικό κομμάτι και τη γενικότερη κατεύθυνση, επειδή δεν έχουμε πάρα πολλά κορίτσια. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει μια κούραση στα κορίτσια, καθώς και έλλειψη προπονήσεων. Έχουμε αρχίσει πια, τουλάχιστον σε μεγάλες Ενώσεις, που οι ομάδες είναι περισσότερος και ο αριθμός κοριτσιών μεγαλύτερος, να έχουμε μια πολύ μεγάλη επαφή με τους προπονητές και τις ομάδες σχετικά με την κατεύθυνση που δίνουμε για τα δύο παιχνίδια. Μην ξεχνάμε πως για να παίζει ένα κορίτσι σε τόσες ηλικιακές κατηγορίες σημαίνει ότι έχει κάποια ικανότητα. Αυτό το κορίτσι αν παίζει σε τόσες πολλές κατηγορίες, συν τα κλιμάκια και τη συμμετοχή στις μεικτές, δημιουργείται μετά ένας πολύ μεγάλος αριθμός αγώνων που δε θα θέλαμε να είναι τόσο μεγάλος. Θα θέλαμε να είναι τέτοιος ώστε να υπάρχει μια ισορροπία».

 

Για την εξέλιξη των κοριτσιών:

 

«Πρέπει οπωσδήποτε να αναφέρουμε ένα βασικό κομμάτι. Η εξέλιξη των κοριτσιών γίνεται στις ομάδες τους, όχι στις Εθνικές. Εμείς σαν πρόγραμμα, το οποίο έχει αναπτυχθεί πάρα πολύ την τελευταία διετία-τριετία σε σχέση με την αύξηση των resources που υπάρχουν αυτήν τη στιγμή, προσπαθούμε να επιδράσουμε πάνω στα κορίτσια των ηλικιών από 13 έως 16 ετών, που είναι βασικές ηλικίες τις οποίες μπορείς να επηρεάσεις. Επειδή σ’ εμάς μπορεί ένα κορίτσι να κάνει μία προπόνηση τη βδομάδα, αλλά με την ομάδα του κάνει 4-5 προπονήσεις, το επόμενο κομμάτι που έχουμε φτάσει σε πολύ καλό επίπεδο είναι η εμπλοκή των προπονητών των ομάδων των επιλεγμένων ειδικά κοριτσιών μέσα στο γενικότερο πρόγραμμα. Αυτό γίνεται με μια πάρα πολύ μεγάλη επαφή που έχουμε. Δίνουμε και παίρνουμε feedback από εκείνους σε σχέση με τις ιδιαιτερότητες που έχουν τα κορίτσια. Έχουμε ξεκινήσει να φτάνουμε σε ένα πολύ καλό επίπεδο μιας πολύ καλής συνεργασίας. Το σημαντικότερο κομμάτι είναι η εμπλοκή των προπονητών των ομάδων, σε συνεργασία με τους ομοσπονδιακούς προπονητές, έτσι ώστε να υπάρχει μια κοινή γραμμή και φυσικά, από πλευράς της ΕΟΚ, οποιαδήποτε βοήθεια».

 

Για το αν αυτό που είδαμε στους Αγίους Θεοδώρους ήταν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του τι μπορούμε να δούμε το καλοκαίρι από την Εθνική Νεανίδων:

 

«Ήταν, ναι. Υπάρχουν, όμως, κι άλλες κοπέλες που δε συμμετείχαν επειδή και οι ομάδες τους δε συμμετείχαν. Υπάρχουν αθλήτριες που μπορούν να έχουν μια ουσιαστική προσφορά. Μην ξεχνάμε πως 1-3 Μαΐου έχουμε τριήμερο στο Λουτράκι με νεάνιδες και νέες γυναίκες. Έχουμε και κορίτσια, όσον αφορά τουλάχιστον τη μεγαλύτερη ηλικία, που αγωνίζονται στις ΗΠΑ. Βάσει της πληροφόρησης που έχω, οι περισσότερες θα έχουν συμμετοχή στην προετοιμασία. Στο φετινό πανελλήνιο πρωτάθλημα νεανίδων, οι δύο από τις πέντε παίκτριες της καλύτερης πεντάδας του τουρνουά είναι κορασίδες. Η MVP, επίσης, ήταν κορασίδα (σ.σ. Πάνγκελα Μπεκίρι)».

 

Για τη «φουρνιά» του 2012:

 

«Καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς υπάρχει μια παρακολούθηση σε όλες τις ηλικίες, ξεκινώντας από το U13. Για τα παιδιά γεννημένα από το 2012 και κάτω υπάρχει πλήρη ανίχνευση και χαρτογράφηση και παράλληλα μια αντίστοιχη επιλογή σε κλιμάκια, μεικτές ή camps. Θεωρούμε πως οι γεννημένες του 2012 είναι μια πολλά υποσχόμενη και ιδιαίτερα ταλαντούχα γενιά. Είναι μια ομάδα η οποία έχει ξεκινήσει, τόσο σε κορίτσια όσο και αγόρια, μια προετοιμασία δύο χρόνων με στόχο το Πανευρωπαϊκό των κορασίδων και των παίδων. Ξεκίνησε από τώρα με πολλά μαζέματα, πολλά camps και ανίχνευση κοριτσιών σε μια ευρεία βάση. Δουλεύουμε σε πανελλαδικό επίπεδο στο U14 για να το ετοιμάσουμε για την επόμενη διετία».

 

Η Κατερίνα Ανδρεοπούλου μίλησε:

 

Για τις εντυπώσεις της απ’ το πανελλήνιο πρωτάθλημα νεανίδων:

 

«Η αλήθεια είναι πως τα περισσότερα παιδιά τα ξέρω πάρα πολύ καλά. Γυρίσαμε σίγουρα γεμάτοι και… χορτασμένοι από μπάσκετ. Νομίζω ότι είναι ίσως το καλύτερο Πανελλήνιο της τελευταίας δεκαετίας. Και ο τελικός και ο ημιτελικός ήταν συγκλονιστικοί, αν σκεφτεί κανείς ότι ο ημιτελικός είχε, αν δεν κάνω λάθος, επτά ανατροπές στο τελευταίο ενάμισι λεπτό».

 

Για τα ταλέντα που ξεχώρισαν:

 

«Τα τρία από τα πέντε κορίτσια της καλύτερης πεντάδας ήταν κορασίδες. Η Στέλλα Μανάβη, η Κέλλυ Χουσελά και η Πάνγκελα Μπεκίρη. Υπήρχαν και άλλα παιδιά, όπως η Ευγενία Τουμπανιάρη, με 20 ριμπάουντ και 20 πόντους στον τελικό, που δε μπήκαν καν στην πεντάδα. Εγώ, ως υπεύθυνη υποδομών της Εθνικής ομάδας, μόνο χαρούμενη μπορώ να νιώθω, γιατί δυσκολευτήκαμε να βρούμε την καλύτερη πεντάδα και την MVP. Υπήρχαν πάρα πολλές πρωταγωνίστριες και αυτό είναι μεγάλο κίνητρο για τα παιδιά που έρχονται».

 

Για το ενδιαφέρον και τα μηνύματα του κόσμου:

 

«Νομίζω ότι το γεγονός πως μετά το τέλος του τουρνουά, παρ’ ότι οι αθλήτριες του Παναθηναϊκού και του Πρωτέα Βούλας θα μπορούσαν να είναι στεναχωρημένες αλλά αυτές, αντίθετα, ήταν ενθουσιασμένες, λέει πολλά. Δηλαδή ο Παναθηναϊκός που έφτασε κοντά στο μετάλλιο και ο Πρωτέας που έχασε στις λεπτομέρειες το χρυσό. Ήταν πολύ ισχυρό το μήνυμα που πέρασε. Είδαμε ένα γεμάτο γήπεδο, βρέθηκαν άνθρωποι που δεν είχαν ξανά παρακολουθήσει αναπτυξιακό κοριτσιών και έφυγαν όλοι χαρούμενοι και εντυπωσιασμένοι. Νομίζω κερδίσαμε πάρα πολλά πράγματα από αυτό το Σαββατοκύριακο. Έχουμε πλέον λόγους να αισιοδοξούμε. Έχω πάρα πολλά μηνύματα σήμερα, του τύπου “Τι έγινε; Να μπούμε να δούμε” και οι περισσότεροι μπήκαν το βράδυ να δουν τι παιχνίδια έγιναν».

 

Για τους λόγους της αγωνιστικής ανόδου στο κομμάτι των υποδομών:

 

«Νομίζω πρέπει να πούμε δύο-τρία πράγματα για το πού οφείλεται όλο αυτό. Σίγουρα η πρώτη ανάγνωση έχει να κάνει, για όσους ασχολούνται με τα κορίτσια, με το ότι την τελευταία τριετία οι διοργανώσεις που έχουν γίνει από την Ομοσπονδία έχουν βοηθήσει πάρα πολύ. Δηλαδή μπήκαμε σε ένα W Rising Stars, που είχε παρόμοια κατάληξη με του Πανελληνίου από θέμα suspense. Πολλοί νομίζουν ότι αυτό προέκυψε τώρα, ότι ξαφνικά εμφανίστηκαν 30-40 παιδιά και είδαμε καλό θέαμα. Ωστόσο, την τελευταία τριετία υπάρχουν διοργανώσεις που φέρνουν αυτά τα παιδιά στο προσκήνιο και τους δίνουν πολλά παιχνίδια. Όπως και στην επαρχία επιτέλους. Αν σκεφτείς ότι ο Πρωτέας στην αρχή της χρονιάς έχασε με 40 πόντους από τον Παναθλητικό και τώρα βρέθηκε στον τελικό, καταλαβαίνεις τη διαφορά. Πρέπει να δούμε πόσο μεγάλη είναι η διαφορά από την αρχή μέχρι το τέλος της χρονιάς και σε σχέση με την προηγούμενη διετία, όπου υπήρχε κατήφεια και έλεγαν ότι δεν υπάρχει μπάσκετ γυναικών. Δεν είναι κάτι που ήρθε σε ένα διήμερο.

 

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι. Ακόμα και ο περιορισμός αθλητών που εφαρμόστηκε την τελευταία διετία βοήθησε. Μου κάνει εντύπωση ότι ξαφνικά έχουμε τόσες προσωπικότητες, γιατί τα παιδιά πήραν ρόλους και ευκαιρίες. Επίσης, υπήρξαν προπονητές Α1 που κατέβηκαν σε επίπεδο υποδομών. Για να αναπτύξουμε το προϊόν μας χρειάζονται άνθρωποι με τεχνογνωσία, είτε διοικητικά είτε προπονητικά. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να πάμε μπροστά. Δεν είναι μόνο θέμα δουλειάς, αλλά και marketing και προβολής. Πολλά πράγματα συνδέθηκαν για να φτάσουμε εδώ. Δεν είμαστε στο επίπεδο να λέμε ότι φτάσαμε κάπου, αλλά είμαστε στον σωστό δρόμο».

 

Για τον ρόλο των σωματείων και την εμπιστοσύνη στα παιδιά:

 

«Καταρχάς, ο Πρωτέας Βούλας, που τα τελευταία χρόνια δεν ήταν στο προσκήνιο, φέτος έχει φτιάξει μια απίστευτη ομάδα και έχει πίσω του περίπου 200 παιδιά. Νομίζω είναι από τους μεγαλύτερους στην Ελλάδα σε επίπεδο υποδομών. Αυτό που λέω είναι να δείξουμε περισσότερη εμπιστοσύνη και λιγότερη… καχυποψία. Μακάρι να υπάρξουν κι άλλοι που θα μας δείξουν πράγματα τα οποία δεν έχουμε δει. Το Πανελλήνιο αυτό μάς έδειξε πολλά καινούργια πράγματα. Ακόμα και το αν βοηθάει το μοίρασμα του χρόνου συμμετοχής σε περισσότερα παιδιά είναι κάτι που αξίζει να δούμε».