Τι δήλωσαν Βίκη Βολονάκη και Γκιντάρε Πετρονάιτε στο EOK WebRadio για τον σημερινό δεύτερο τελικό του Αθηναϊκού στο EuroCup Γυναικών

 

Η Βίκη Βολονάκη και η Γκιντάρε Πετρονάιτε, παλαίμαχες παίκτριες του Αθηναϊκού και μέλη της ομάδας του θριάμβου του 2010, «φιλοξενήθηκαν» στην εκπομπή «Άμεσο Ριπλέι» του EOK WebRadio με την Έλενα Βογιατζή και την Αθηνά Πατρινού και έκαναν το δικό τους σχόλιο για το 2ο παιχνίδι της ομάδας του Βύρωνα απέναντι στη Μερσίν στην Τουρκία (09/04), στο οποίο ο Αθηναϊκός καλείται να ανατρέψει το -5 του ματς στην Ελλάδα έτσι ώστε να κατακτήσει για δεύτερη φορά στην ιστορία του το EuroCup Γυναικών.

 

Η Βίκη Βολονάκη είπε:

 

Για τη ρεβάνς του Αθηναϊκού με τη Μερσίν στην Τουρκία:

 

«Επειδή λείπω εκτός Ελλάδας, με τη διαφορά ώρας δεν προλάβαινα να δω αγώνες. Ενημερωνόμουν, όμως, για το τι ήθελε να κάνει ο Αθηναϊκός. Εκ των υστέρων έμαθα ότι η Μερσίν πήγαινε και για Ευρωλίγκα φέτος. Είδα το 2ο ημίχρονο του πρώτου αγώνα. Είναι πολύ καλή ομάδα η Μερσίν. Πιστεύω πως ο Αθηναϊκός θα το παλέψει και μπορεί να πετύχει την ανατροπή. Την κοίταξε στα μάτια. Θα μπορούσαμε να κερδίσουμε, κρίθηκε στις λεπτομέρειες το παιχνίδι. Είναι πολύ δυνατή η έδρα τους, είναι και sold-out ο αγώνας. Επειδή έχω παίξει μες στην Τουρκία, όταν παίζουν εναντίον ελληνικών ομάδων υπάρχει και ο αντίστοιχος φανατισμός».

 

Για το πόσο σημαντικό θα είναι το κομμάτι της ψυχολογίας σε αυτό το ματς:

 

«Μετράει και η ψυχολογία πάντα εννοείται. Η δουλειά του προπονητή είναι να πει πως το ματς είναι 0-0. Οι παίκτριες, όμως, γνωρίζουν ότι το ματς ξεκινάει από το 5-0. Ο προπονητής μπορεί να κάνει όσα μπορεί να κάνει. Από ‘κει και πέρα, είναι θέμα εμπειρίας των παικτριών, πώς θα μπορέσουν να διαχειριστούν την έδρα και το -5 του πρώτου αγώνα».

 

Για το αν η Μερσίν έχει μεγαλύτερη πίεση λόγω έδρας και του +5 του πρώτου αγώνα:

 

«Η Μερσίν επειδή κέρδισε εκτός έδρας, όσο κι αν ο προπονητής προσπαθεί να έχει τις παίκτριες έτοιμες και να τις κρατάει χαμηλά, οι παίκτριες στο μυαλό τους θα έχουν πως έχουν κερδίσει. Αυτό είναι το μειονέκτημα της Μερσίν κατά τη γνώμη μου και πιστεύω πως εκεί θα πρέπει να “χτυπήσει” ο Αθηναϊκός. Ό,τι και να προσπαθεί να πει ο προπονητής, εκείνες γνωρίζουν πως κέρδισαν με πέντε πόντους στο πρώτο ματς. Είναι λίγες οι παίκτριες που μπορούν να το διαχειριστούν αυτό, γιατί ξέρουν πως έχουν κερδίσει. Πάντα οι παίκτριες το έχουν αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού τους».

 

Για τον θρίαμβο του 2010 με την κατάκτηση του EuroCup Γυναικών:

 

«Μπορεί κάποιες κοπέλες να έχουν παίξει χρόνια μπάσκετ και να μην έχουν παίξει παιχνίδια όπως αυτά, αλλά ήμουν απ’ τις τυχερές που μπορεί να μην το είχα κατακτήσει αλλά από μικρή έπαιζα σε ευρωπαϊκούς αγώνες με τις ομάδες στις οποίες ήμουν. Θυμάμαι πως όταν μάς είπαν για τον στόχο αυτό… απορούσαμε. Όταν είπαν ότι θέλουν να φτάσουμε στην κορυφή της Ευρώπης, κοιταζόμασταν και κάπου… γελούσαμε. Είπαμε “Εντάξει, καλό είναι να έχεις στόχους στη ζωή”. Είχαμε καλό προπονητικό staff, απ’ τον πρώτο προπονητή μέχρι το γυμναστή. Αφού συνειδητοποιήσαμε ότι όντως το εννοούσαν και είχαμε και τον κύριο Χαρδαλιά τότε να “βάζει πλάτη” έτσι ώστε να δουλεύουμε εμείς απερίσπαστες στο γήπεδο, είδαμε πως μπορούσαμε. Δουλεύαμε πολύ σκληρά. Επειδή είχαμε θέσει αυτόν τον στόχο τον οποίον τον πιστέψαμε, τα δίναμε όλα μες στο γήπεδο».

 

Για το τι θυμάται από τη ρεβάνς με τη Ναντέζντα:

 

«Θυμάμαι πριν το παιχνίδι το άγχος που υπήρχε. Είχαμε κερδίσει εκτός έδρας στο πρώτο ματς, αλλά είχαμε άγχος γιατί παίζαμε εντός έδρας στη ρεβάνς. Παρ’ ότι προσπαθούσε να μας κρατήσει ο Δικαιουλάκος ήρεμες, εμείς είχαμε άγχος. Θυμάμαι, επίσης, επειδή τα τελευταία δευτερόλεπτα το ματς ήταν αμφίρροπο, την ανακούφιση που νιώσαμε όταν έληξε το ματς. Το συναίσθημα τού να είσαι πρωταθλήτρια Ευρώπης δεν ξέρω πώς μπορώ να το εξηγήσω. Δεν καταλαβαίναμε τι κάναμε. Νιώσαμε χαρά, συγκίνηση, περηφάνεια που ήμασταν οι πρώτες που το καταφέραμε. Είπαμε πως κάναμε έναν άθλο».

 

Η Γκιντάρε Πετρονάιτε μίλησε:

 

Για το αν πιστεύει η ίδια πως ο Αθηναϊκός μπορεί να πετύχει την ανατροπή:

 

«Εννοείται πως το πιστεύω. Ήμουν αθλήτρια μέχρι πριν μερικά χρόνια και θυμάμαι ότι σε κάθε παιχνίδι που έπαιζα προφανώς πήγαινα για να κερδίσω. Ειδικά σε τέτοιου είδους ματς, που πηγαίνεις για να “γράψεις” ιστορία και να πάρεις τον τίτλο, εννοείται πως πρέπει να πιστεύεις. Οι πέντε πόντοι διαφοράς δεν είναι κάτι πολύ μεγάλο και μη αναστρέψιμο, ειδικά για μια ομάδα όπως ο Αθηναϊκός. Η Μερσίν είναι πολύ δυνατή, το γήπεδο θα είναι γεμάτο, αλλά οι αθλήτριες ζουν για τέτοιες στιγμές. Πρέπει να απολαύσουν τον αγώνα και να δώσουν το καλύτερό τους εαυτό. Θα είναι πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι πιστεύω».

 

Για το ποιο θα είναι το «κλειδί» του αγώνα:

 

«Θα έλεγα πως η ψυχολογία θα είναι ένα απ’ τα βασικά πράγματα. Δεν είναι εύκολο να παίζεις όταν η πίεση είναι τόσο ψηλά και η λογική του αγώνα είναι “όλα ή τίποτα”. Δε νομίζω ότι μετράει τόσο η τακτική. Ναι, οι ομάδες προετοιμάζονται καλά, αλλά σε μια βδομάδα δε μπορείς να αλλάξει πολλά. Είναι περισσότερο η συγκέντρωση και το πώς διαχειρίζεσαι την πίεση. Όποιος είναι καλύτερα πνευματικά και ψυχολογικά, θα είναι αυτός που θα νικήσει σήμερα».

 

Για την πίεση σε τέτοιου είδους ματς:

 

«Ειδικά στο μπάσκετ γυναικών οι αθλήτριες δεν είναι συνηθισμένες να παίζουν μπροστά σε τόσο μεγάλο κοινό. Το γήπεδο θα είναι γεμάτο. Για τη Μερσίν είναι μεγαλύτερη η πίεση, γιατί παίζουν στην έδρα τους, έχουν το +5 από το πρώτο ματς και επίσης ξεκίνησαν τη σεζόν στην Ευρωλίγκα, που σημαίνει πως οι προσδοκίες ήταν ακόμα μεγαλύτερες. Ο Αθηναϊκός το έχει ξανακάνει στο παρελθόν και το να επαναλάβει κάτι μετά από 16 χρόνια του δίνει μεγάλο κίνητρο. Ακόμα κι αν παίζει εκτός έδρας και ξεκινάει το παιχνίδι “κυνηγώντας” πέντε πόντους».

 

Για το τι θυμάται από τον θρίαμβο του 2010:

 

«Έχουν περάσει πολλά χρόνια, αλλά για εμένα είναι σαν… χθες, θυμάμαι τα πάντα. Ήμουν πολύ νεαρή παίκτρια και χωρίς εμπειρία. Ήταν η πρώτη μου χρονιά έξω από τη χώρα μου, οπότε δεν είχα την εμπειρία και δεν ήμουν τόσο σκληρή και καλή πνευματικά. Ήταν το μεγαλύτερο ματς για εμένα και το κλαμπ έως τότε. Από την πρώτη μέρα το staff μάς είπε ότι πρέπει να πάρουμε όλους τους τίτλους εκείνη τη χρονιά. Μέρα με τη μέρα δουλεύαμε όλο και πιο σκληρά, “δενόμασταν” περισσότερο και είδα πως τα πάντα είναι πιθανά όταν έχεις πειθαρχία και δουλεύεις σκληρά. Στο τέλος της σεζόν κατακτήσαμε και τα τρία τρόπαια. Για ‘μένα ήταν απίθανο. Ήταν η πρώτη μου χρονιά και κατευθείαν κατέκτησα τα πάντα. Θα θυμάμαι όλη μου τη ζωή τη στιγμή που κατακτήσαμε το EuroCup, “γράψαμε” ιστορία και φέραμε το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο στην Ελλάδα στο μπάσκετ γυναικών. Είναι μία απ’ τις καλύτερες στιγμές στην καριέρα μου, για πάντα θα είναι στην καρδιά μου».

 

Για τη στιγμή που ξεχωρίζει από το βράδυ της 8ης Απριλίου του 2010:

 

«Αδιαμφισβήτητα όταν σηκώσαμε το τρόπαιο και πανηγυρίσαμε. Χάσαμε το δεύτερο ματς, αλλά είχαμε κερδίσει με μεγαλύτερη διαφορά εκτός έδρας. Ήμασταν ταυτόχρονα και στεναχωρημένες που δε μπορέσαμε να κερδίσουμε και τον δεύτερο αγώνα, αλλά πανηγυρίσαμε με το τρόπαιο. Όλα όσα ονειρευόμασταν τα κατακτήσαμε εκείνο το βράδυ. Αυτό το συναίσθημα, η ανακούφιση μετά τους τελικούς. Ήταν δάκρυα χαράς και αναμνήσεις που με ακολουθούν μέχρι και σήμερα».