Μίχου: «Ήμασταν μια οικογένεια, για αυτό και το αήττητο»

 

Ο Κρόνος Γέρακα κατέκτησε αήττητος το πρωτάθλημα της Α’ ΕΣΚΑ Γυναικών και πήρε την άνοδο για τη Women National League της επόμενης αγωνιστικής περιόδου. Η φόργουορντ της ομάδας, Μαρία Μίχου, «φιλοξενήθηκε» στην εκπομπή «Woman to woman» του ΕΟΚ WebRadio με την Σοφία Βαλσάμη. Αναλυτικά είπε:

 

Για τη φετινή επιτυχία με τον Κρόνο Γέρακα:

 

«Αρχικά, να πω ότι η ομάδα του Κρόνου Γέρακα τα τελευταία αρκετά χρόνια πρωταγωνιστεί στο πρωτάθλημα. Έχει φτάσει σε αρκετούς τελικούς, σε τελικούς Κυπέλλου και πάντα ήθελε αυτό το κάτι παραπάνω για να κάνει το επόμενο βήμα. Γνωρίζω ότι οι άνθρωποι δουλεύουν χρόνια, έχουν υποδομές, έχουν τμήματα κορασίδων και νεανίδων που πρωταγωνιστούν στα τους και έχουν πολλά παιδιά, οπότε γίνεται αρκετά καλή δουλειά. Φέτος ήταν μια καλή συγκυρία. Η ομάδα είχε έναν “κορμό” με καλά και αξιόλογα παιδιά και πολύ καλό κλίμα. Η αλήθεια είναι ότι ακούγεται κλισέ όταν λέμε πως είμαστε μια οικογένεια, αλλά ήταν μία από τις πολύ καλές μου χρονιές, μετά από όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκομαι στα γήπεδα. Το ευχαριστήθηκα πραγματικά. Είναι πολύ σημαντικό, γιατί πλέον είμαι και σε μια ηλικία που το κάνω και θέλω να περνάω καλά. Ήταν μια πολύ πετυχημένη επιλογή. Η ομάδα έψαχνε να κάνει το κάτι παραπάνω και έγιναν δύο προσθήκες, εγώ και η Ιωάννα Βαμβακά, με την οποία ήμασταν και συμπαίκτριες, οπότε πήραμε την απόφαση να το κάνουμε μαζί. Εγώ ήμουν σε μια φάση της ζωής μου που έχω μεγαλώσει λίγο. Έχω και δύο παιδιά που μεγαλώνουν κι εκείνα και λόγω υποχρεώσεων και συνθηκών είπα να κατέβω μία κατηγορία από αυτήν που έπαιζα τόσα χρόνια, ώστε να μπορέσω ν’ ανταπεξέλθω καλύτερα. Έτσι πάρθηκε αυτή η απόφαση. Μετά από συζητήσεις με τους ανθρώπους της ομάδας, κατάλαβα πως είναι πολύ σοβαροί και πως οι απόψεις μας συμβάδιζαν. Τελικά, η σεζόν τελείωσε με πολύ μεγάλη επιτυχία. Κάναμε 22/22 νίκες στο πρωτάθλημα και πήραμε και το Κύπελλο. Παρ’ όλο που τα πήγαμε τόσο καλά, υπήρξαν και πολύ αξιόλογες ομάδες που μας κόντραραν. Ωστόσο, φέραμε εις πέρας την αποστολή που είχαμε θέσει από την αρχή της χρονιάς. Περάσαμε πάρα πολύ ωραία με τους ανθρώπους που είναι εκεί, με τον προπονητή, υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που είναι πάντα εκεί και βοηθούν. Ο πρόεδρος, ο κύριος Στεργίου, είναι κοντά στην ομάδα, οπότε όλα εξελίχθηκαν πολύ καλά».

 

Για το συναίσθημα τού να κατακτάς το πρωτάθλημα αήττητος:

 

«Ήταν πολύ ωραίο. Το αήττητο μάς βοήθησε όταν φάνηκε και μαθηματικά ότι είχαμε κατακτήσει τον τίτλο, γιατί ο στόχος του αήττητου μάς κράτησε σε εγρήγορση και δε χαλαρώσαμε μετά. Ήταν κάτι που μας κρατούσε. Πέραν απ’ αυτό, σαν συναίσθημα είναι πολύ ωραίο να τελειώνει η χρονιά και να μην έχεις ηττηθεί».

 

Για τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν και το «δέσιμο» της ομάδας:

 

«Κρατάω το γεγονός πως, παρ’ ότι υπήρξε και ένα άσχημο συμβάν στην ομάδα, με την πρώην αθλήτρια και κόρη του προέδρου, Ελένη Στεργίου, που ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή, αυτό μάς πείσμωσε. Ήταν ένα πολύ έντονο συναίσθημα το “μετά”, το πώς τα παιδιά που ήταν εκεί το πάλεψαν ακόμα περισσότερο. Μέσα από αυτό το άσχημο συμβάν βλέπεις και τι σημαίνει να είσαι ομάδα, να βλέπεις όλα εκείνα τα πράγματα που σε “δένουν” και να προσπαθείς για αυτά. Είναι πολύ συγκινητικό. Από ‘κει και πέρα, σημαντικό ήταν και το πώς μας ενέταξαν στην ομάδα όταν ήρθαμε. Δε βιώσαμε σε καμία περίπτωση το συναίσθημα τού να είσαι εκτός κλίματος. Και εγώ από την πλευρά μου προσπαθούσα να βοηθήσω και εξωαγωνιστικά όπου μπορούσα τα κορίτσια και να είμαι κοντά τους. Θεωρώ πως και εξωαγωνιστικά μετράει πολύ το πώς περάσαμε. Ήταν πολύ ευχάριστη εμπειρία».

 

Για το πώς συνδυάζει δουλειά, οικογένεια και μπάσκετ:

 

«Δεν είναι εύκολο. Επειδή εργάζομαι και τα πρωινά, είμαι εκπαιδευτικός στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, οικονομολόγος, είναι αυτό που λέω στα παιδιά: αν το θέλεις πραγματικά τα καταφέρνεις όλα. Δεν είναι οπωσδήποτε εύκολο. Κάθε πρωί ξυπνάω και ετοιμάζω το πρόγραμμα ολόκληρης της ημέρας στο μυαλό μου. Παρ’ όλα αυτά, επειδή είναι κάτι που το θέλω πάρα πολύ, είμαι στα γήπεδα από 12 χρονών, έχω περάσει πάρα πολλές ώρες και πάρα πολλά χρόνια μέσα σε αυτό. Έχω μεγαλώσει μέσα σε αυτό. Οπότε, όταν έρχεται η ώρα της προπόνησης είμαι ξεκούραστη. Είναι χαρά για ‘μένα. Νομίζω πως ό,τι θέλεις πραγματικά, το καταφέρνεις».

 

Για τη στήριξη των παιδιών της:

 

«Μέχρι πέρυσι ερχόντουσαν λίγο περισσότερο. Φέτος, λόγω της ώρας και επειδή είναι Κυριακή και την επόμενη μέρα έχουν σχολείο, ήρθαν λιγότερο από κάθε άλλη χρονιά. Ο γιος μου με μεγαλύτερη ευχαρίστηση, ενώ η κόρη μου μού δίνει τις ευχές της».

 

Για τους ανθρώπους που την υποστηρίζουν:

 

«Οφείλω να πω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στην οικογένειά μου, στη μαμά μου, στην αδελφή μου, στον σύζυγό μου και στις πολύ καλές φίλες που έχω, που είναι πάντα δίπλα μου. Σε όλους αυτούς τους ανθρώπους και ιδιαίτερα στον σύζυγό μου, που κρατάει δύο παιδιά από τότε που είναι τριών μηνών για να μπορώ εγώ να πηγαίνω στο γήπεδο».

 

Για το αν σκέφτεται το τέλος της καριέρας της:

 

«Θα παίζω μέχρι να με… διώξουν από τα γήπεδα (γέλια). Όχι, εντάξει, νομίζω ότι κοντοζυγώνει η ώρα, είναι η αλήθεια. Δεν είναι ότι με επηρεάζει αγωνιστικά. Εγώ την ώρα που παίζω νομίζω ότι είμαι σε φυσική κατάσταση καλύτερη από όλους. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι μετά, το πώς θ’ ανακάμψει το σώμα σου και ότι πίσω υπάρχει συνδυαστικά οικογένεια, σχολείο, δουλειές και όλα αυτά. Αν δεν υπήρχαν όλα αυτά, νομίζω θα είχα άλλη μία… 15ετία. Θέλω να το κάνω και αυτήν τη χρονιά που έρχεται, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα φέτος, και αν πει η ομάδα ότι έχουμε έναν στόχο και πάμε, νομίζω πως θα ήθελα να το κάνω και αυτό. Το πότε ακριβώς θα σταατήσω δεν το ξέρω ούτε εγώ ακόμα. Ωστόσο, κοντοζυγώνει».

 

Για όσα κρατάει από την πορεία της στα γήπεδα:

 

«Χαίρομαι που έχω ζήσει ό,τι έχω ζήσει μέσα στο γήπεδο. Είτε χαρές είτε λύπες, τα αναπολώ θετικά. Νομίζω αυτό είναι και το δύσκολο με το τι θα κάνω μετά. Νιώθω ότι και τα καλά και τα κακά με έχουν γαλουχήσει σαν άνθρωπο και δε θα άλλαζα τίποτα απ’ αυτά. Αν τώρα πρέπει να θυμηθώ μια στιγμή, μια άνοδο ή κάτι τέτοιο, θα σταθώ στους ανθρώπους που έχω κερδίσει. Φιλίες ζωής ή ακόμα και η εκτίμηση και ο σεβασμός που παραμένει προς κάποιους ανθρώπους, γιατί στο τέλος αυτό είναι που μένει. Αν πρέπει να πω κάτι συγκεκριμένο, θα αναφέρω τα χρόνια που έπαιζα στην Ελευθερία Μοσχάτου, με προπονητή τον Μάκη Ποτόσογλου, που, για ‘μένα, ήταν πολύ μεγάλος “δάσκαλος” και προπονητής. Έχω τεράστια εκτίμηση στο πρόσωπό του και έχω πάρει πολλά μαθήματα απ’ αυτόν τον άνθρωπο».