«Απόψε δεν χάνω με τίποτα»-Το βράδυ που ο Αλέξης Παπαδάτος σκόραρε 33 χωρίς χαμένο σουτ

 

Παπαστράτειο, 20 Φεβρουαρίου 1995. Οι τηλεοπτικές κάμερες βρίσκονται εκεί για να προβάλλουν την πιο ενδιαφέρουσα αναμέτρηση της 16ης αγωνιστικής της Α2, ένα ευρύτερο πειραϊκό ντέρμπι μεταξύ του Πειραϊκού και του Ιωνικού Νίκαιας. Κανείς δεν γνώριζε ότι θα ήταν παρών σε μια από τις πιο ιστορικές στιγμές του ελληνικού μπάσκετ.

 

Ο Πειραϊκός πήρε την αναμέτρηση με τελικό σκορ 89-73, αλλά τα βλέμματα όλων στράφηκαν κατά τη διάρκεια του ματς σ’ έναν 18χρονο από την Κεφαλονιά, τον Αλέξη Παπαδάτο. Ο οποίος τελείωσε το ματς με 33 πόντους και άψογη στατιστική: 2/2 βολές, 8/8 δίποντα, 5/5 τρίποντα! Ένα ρεκόρ που παραμένει ακόμα ακατάρριπτο σε όλες τις εθνικές κατηγορίες, όχι μόνο την Α2 (νυν Elite League Ερρίκος Ντυνάν).

 

Έχουν περάσει σχεδόν 29 χρόνια από τότε, όμως στη μνήμη του Αλέξη Παπαδάτου το ματς είναι ολοζώντανο: «Δεν μπορώ να το ξεχάσω, το καταλαβαίνεις, ήταν μια μεγάλη στιγμή για μένα. Άλλωστε ήταν και τηλεοπτικό, κάποια στιγμή βρήκα το βίντεο του αγώνα και το κράτησα».

 

Το καταλάβαινε κατά τη διάρκεια του αγώνα ότι δεν είχε αστοχήσει; «Με την ένταση του αγώνα δεν θυμάσαι ακριβώς αν έχεις χάσει κάποιο σουτ, ούτε πόσους πόντους έχεις πετύχει ακριβώς. Οι ιδιαίτερες στιγμές που θυμάμαι ήταν δύο: Στην τελευταία φάση του ημιχρόνου που πέτυχα ένα τρίποντο buzzer beater από το κέντρο και τρέχοντας στον πάγκο φώναξα «απόψε δεν χάνω με τίποτα, παιδιά»! Και προς το τέλος του αγώνα, όταν είχε ειδοποιηθεί και ο πάγκος του Πειραϊκού για την απόλυτη ευστοχία μου και μου το είπαν σ’ ένα τάιμ άουτ, δεν σκέφτηκα να μην σουτάρω ξανά για να διατηρήσω το ρεκόρ. Προς το τέλος ο τότε κόουτς ματς Περικλής Ταυρόπουλος με απέσυρε από την πεντάδα, αλλά με έβαλε πάλι και θυμάμαι σκόραρα άλλους τέσσερις πόντους σ’ αυτό το τελευταίο διάστημα. Θυμάμαι, επίσης, ότι δεν σκόραρα παρά μόνο δύο πόντους με βολές, είχα 13/13 εντός παιδιάς».

 

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιούσε πόσο ιδιαίτερο ήταν αυτό που πέτυχε; Παραμένει, άλλωστε, το ρεκόρ μέχρι σήμερα. «Όταν τελείωσε το ματς προφανώς ήμουν πολύ χαρούμενος, αλλά όχι, δεν κατάλαβα ότι είχα κάνει κάτι τόσο ξεχωριστό. Κακά τα ψέματα, με τις σημερινές συνθήκες είναι πάρα πολύ δύσκολο να καταρριφθεί τέτοιο ρεκόρ. Αφ’ ενός επειδή η αμυντική προσπάθεια είναι πολύ πιο έντονη κι αφ’ ετέρου επειδή πια δεν βρίσκεις παίκτες να σκοράρουν πάνω από 30 πόντους. Πρέπει να υπάρξει ένα ματς ειδικών συνθηκών, με μεγάλο σκορ και μεγάλη διαφορά δυναμικότητας, και να προσπαθήσει κάποιος παίκτης επί τούτου να το καταρρίψει. Ενώ αυτό το ρεκόρ βγήκε σε κανονικό παιχνίδι, κανείς δεν το’ χε προσχεδιάσει».

 

Ο Πειραϊκός της εποχής ήταν γεμάτος ταλέντο. «Και στην περιφέρεια, αλλά και κοντά στο καλάθι είχαμε πολλά ταλαντούχα παιδιά, νέα στην ηλικία. Να φανταστείς εγώ ήμουν 18,5 ετών βασικός πλέι μέικερ και αλλαγή μου ο Μίχαλος, έναν χρόνο μικρότερος! Παρ’ ότι ήμουν βασικός, δεν έπαιζα 40 λεπτά. Πολλοί παίκτες μπορούσαν να τραβήξουν το σκορ και υπήρχε συναγωνισμός μεταξύ μας. Τόσο η διοίκηση, όσο και ο Ταυρόπουλος μας έδωσαν την ευκαιρία να παίξουμε σε υψηλό επίπεδο».

 

Είχε, όμως, την ωριμότητα να επιλέξει τον Πειραϊκό της Α2 τότε, παρ’ ότι υπήρχαν προτάσεις και από άλλες ομάδες. «Με ζητούσε μεταξύ άλλων και ο Απόλλων Πάτρας. Προπονητής τότε ήταν εκεί ο μεγάλος Κώστας Πετρόπουλος, ο οποίος ήταν ο πρώτος που με είχε καλέσει και στην εθνική Παίδων. Ο Απόλλων έπαιζε Α1 τότε, αλλά εγώ ήθελα να σταθώ πιο γερά στα πόδια μου και να παίξω περισσότερο στην Α2, κάτι που έκανα για δύο χρόνια στον Πειραϊκό. Μετά το τέλος της πρώτης σεζόν ήλθαν προτάσεις για μεταγραφή στην Α1, όμως δεν βιάστηκα. Όταν έκανα το βήμα στον Σπόρτιγκ το καλοκαίρι του 1995 ήμουν έτοιμος για το υψηλό επίπεδο και γι’ αυτό η πρώτη μου σεζόν στην Α1 συνοδεύτηκε από πολύ καλά νούμερα».

 

Αυτό είναι και κάτι που συμβουλεύει τους νεότερους παίκτες, όντας υπεύθυνος στις ακαδημίες του Μίλωνα (ομάδας που αγωνίζεται στο επίπεδο της Elite League Ερρίκος Ντυνάν). «Τα παιδιά έχουν μάθει πια να ζητούν πολλά και γρήγορα και οι ομάδες δεν είναι διατεθειμένες να τα δώσουν. Και παλαιότερα υπήρχε η πίεση για το αποτέλεσμα, τη νίκη, το στόχο. Υπήρχε, όμως, και το περιθώριο να αναδειχτούν κάποιοι νεαροί, από προπονητές που είχαν αυτή την κουλτούρα. Τώρα ποιος προπονητής θα ρισκάρει να βάλει στη φωτιά ένα νεαρό και να το πληρώσει με μια ήττα; Θα εκτιμηθεί μόνο το αποτέλεσμα, όχι η δουλειά που έκανε με τον παίκτη και η ανάδειξή του. Και τα παιδιά πρέπει να είναι πιο προσγειωμένα. Να δουλεύουν πολύ με το κεφάλι κάτω και να περιμένουν τη στιγμή τους. Το μπάσκετ είναι διαχρονικά δίκαιο σπορ, όταν έλθει η στιγμή κανείς δεν μπορεί να σταματήσει την εξέλιξη ενός καλού παίκτη».

 

Οι γιοι του έχουν… ασχοληθεί με το κατόρθωμα του πατέρα; «Προφανώς και το γνωρίζουν, έχουν δει και το βίντεο του ματς παλαιότερα. Με όποιον μπασκετικό εκείνης της εποχής πιάσουν κουβέντα θα το αναφέρει. Αλλά, ξέρεις, δεν είμαι από αυτούς που ασχολούνται να γίνουν πρότυπο για τα παιδιά τους. Μπάσκετ παίζουν επειδή το θέλουν αυτοί, όχι γιατί το ήθελε ο πατέρας τους».