Η 26χρονη σούτινγκ γκαρντ
των πρασίνων, μας μιλάει για τη νέα αγωνιστική χρονιά και τους στόχους της
ομάδας, αν και κατά πόσο η ενασχόληση της με το μπάσκετ οφείλεται στην
οικογένειά της, τον κόσμο του Παναθηναϊκού, την προσπάθεια του Ερασιτέχνη, την
Εθνική, τα θετικά στοιχεία και τις αδυναμίες της, αλλά και πως βλέπει τον εαυτό
της μετά από δέκα χρόνια.
Αναλυτικά όσα δήλωσε στην
Βένια Ραυτοπούλου και στο odospanathinaikou.gr:
Επιστροφή στην Α1. Ξεκινήσατε προετοιμασία, πως τη
βλέπεις την ομάδα και ποιοι είναι οι φετινοί της στόχοι;
«Επιτέλους ξανά στην Α1!
Το πλέον σημαντικό. Η ομάδα εμπιστεύτηκε ξανά εμένα και την Πετρούλα που έχουμε
μείνει από πέρυσι και με τις προσθήκες των ξένων συμπαικτριών μας, των πολύ
καλών μικρών που αγωνίζονται στην Εθνική Κορασίδων και των άλλων νέων
αθλητριών, θεωρώ ότι φτιάχνουμε ένα καλό σύνολο. Είναι νωρίς ακόμα για να πούμε
το οτιδήποτε, τώρα γνωριζόμαστε μεταξύ μας, αλλά είμαι πολύ αισιόδοξη.
Το κλίμα όπως πέρυσι, έτσι
και φέτος είναι καλό, γιατί οι προσωπικότητες που επιλέγει να έχει η ομάδα τα
τελευταία χρόνια είναι παιδιά low profile, χαρακτήρες που μπορούν να ταιριάξουν
σε μια ομάδα, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης ομάδα.
Από εκεί και πέρα, έχουμε
κάποια φιλικά παιχνίδια τις επόμενες ημέρες. Χαμηλά το κεφάλι και πολύ δουλειά
για να «δέσουμε» τόσα διαφορετικά άτομα μαζί, από άλλες χώρες, ηλικίες…Δε
συνηθίζω να λέω πολλά και μεγάλα λόγια, ειδικά στην αρχή. Στο χέρι μας είναι να
προπονηθούμε, να δουλέψουμε μεταξύ μας, να βρούμε τα πατήματά μας στο γήπεδο
και να συνεργαστούμε για να πάει καλά η χρονιά. Μόνο αυτό μας νοιάζει. Να
έχουμε μια καλή εικόνα και ευελπιστώ σε πολλά παραπάνω από αυτά που σκέφτομαι».
Γονίδια, παραστάσεις… Αυτοί είναι οι κύριοι λόγοι της
ενασχόλησής σου με το μπάσκετ;
«Κατά μάνα, κατά κύρη,
κατά γιο και θυγατέρα που λένε. Ναι, μάλλον αυτοί ήταν οι λόγοι. Γενικά είχα
μια τάση προς τον αθλητισμό, έκανα μπαλέτο, τένις, στίβο, αλλά όλα αυτά δε μου
κέντριζαν πολύ το ενδιαφέρον και τελικά κατέληξα ότι δεν μου άρεσαν και τόσο τα
ατομικά αθλήματα. Μου άρεσαν πιο πολύ τα ομαδικά. Σίγουρα είναι ο κυριότερος
λόγος η οικογένειά μου».
Ποιος από τους γονείς σου σου έδωσε συμβουλές;
«Κανένας. Θεωρώ ότι ο
γονιός όταν είναι γραπωμένος πάνω στο παιδί του δε μπορεί να το επηρεάσει
θετικά. Αντιθέτως, πιστεύω ότι δημιουργεί προβλήματα. Οι δικοί μου γονείς ποτέ
δεν ανακατεύτηκαν. Εξ’αρχής έβαλα τα όρια μου. Τουλάχιστον για τη δική μου
ιδιοσυγκρασία θεωρώ λάθος το να μην αφήνεις το παιδί σου να εξελιχθεί και να
κάνει μόνο του αυτό που θέλει. Καταρχήν το πνίγεις και κατά συνέπεια πνίγεις
και τους άλλους. Αυτή είναι η άποψή μου».
Τι είναι ο Παναθηναϊκός για σένα;
«Ο Παναθηναϊκός για μένα
είναι κάτι ξεχωριστό, παραπάνω από μια ομάδα. Μου αρέσει και γουστάρω που παίζω
σε αυτό το ιστορικό γήπεδο. Δεν υπάρχει πιο ιστορικό. Και μόνο που βλέπεις
αυτούς τους ανθρώπους που έρχονται και σε υποστηρίζουν…».
Παραδοσιακά ο κόσμος του Παναθηναϊκού είναι δίπλα σας…
«Προς έκπληξη μου πέρσι,
παρόλο που αγωνιζόμασταν στην Α2, είχαμε τόσο πολύ κόσμο! Τους βγάζω το καπέλο
που είναι εδώ, δίπλα μας και υποστηρίζουν την ομάδα σε κάθε παιχνίδι. Είναι ο
λόγος για να παίζεις μπάσκετ, για να κάνεις αυτό που αγαπάς. Το να παίζεις
μπροστά σε άδειες κερκίδες δεν έχει νόημα. Από τη στιγμή που έχω ζήσει αυτό
οτιδήποτε άλλο μου φαίνεται λίγο».
Πως κρίνεις την προσπάθεια που γίνεται από τον
Ερασιτέχνη;
«Θα κάνω ένα γενικό
σχόλιο. Ο αθλητισμός χρειάζεται υγεία. Και το περιβάλλον σε όλο τον αθλητισμό
είναι παντελώς ανθυγιεινό. Δεν υπάρχουν υγιή σωματεία. Δεν υπάρχει σοβαρή
δουλειά, δεν υπάρχει κίνητρο. Επομένως, είναι πολύ θετικό και αξιοθαύμαστο το
ότι έχουν μπει στη διαδικασία αυτοί οι άνθρωποι να ασχοληθούν τόσο ζεστά και
σοβαρά, ώστε να υπάρξει αναγέννηση».
Λίγα λόγια για την εμπειρία σου με την Εθνική Γυναικών
στην Κίνα τον προηγούμενο μήνα.
«Η κλήση στην Εθνική είναι
μεγάλη τιμή και πολύ σημαντική για κάθε αθλήτρια που βλέπει σοβαρά τον εαυτό
της. Σίγουρα είμαι πολύ χαρούμενη που με κάλεσαν στην Εθνική Γυναικών. Είχαμε
ένα υπερατλαντικό και πάρα πολύ δύσκολο ταξίδι. Προετοιμασία εξπρές. Ωστόσο,
ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία. Πολύ κουραστική, αλλά πολύ ωραία εμπειρία.
Δεν είχα ξαναπάει στην
Κίνα και λογικά δεν θα ξαναπάω. Η εικόνα μας δεν ήταν τόσο καλή για τα δεδομένα
μιας Εθνικής ομάδας. Δεν θα δικαιολογηθώ ή οτιδήποτε. Πήγαμε, κάναμε ό,τι
μπορούσαμε και γυρίσαμε. Προσπαθήσαμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε με
βάση τις συνθήκες και την όλη διαδικασία του ταξιδιού και της προετοιμασίας».
Ποια είναι τα δυνατά σου σημεία και που πιστεύεις ότι
υστερείς;
«Δεν έχω δεξί χέρι.
Ξεκάθαρα υπάρχει για να συμπληρώνει το αριστερό. Η αδυναμία μου είναι σίγουρα
αυτή. Επίσης, δεν έχω ηρεμία στο παιχνίδι μου. Αυτό προσπαθώ να διαχειριστώ. Να
είμαι ήρεμη και να έχω καθαρό μυαλό μέσα στον αγώνα. Το μπάσκετ είναι απλό,
αλλά στο κεφάλι σου με το άγχος και το στρες και τους σφυγμούς που ανεβάζεις,
πολλές φορές νομίζεις ότι έχεις μπροστά σου έναν λαβύρινθο και δεν ξέρεις από
πού να βγεις.
Μου αρέσει να σουτάρω.
Μέσα από το τρίποντο για μένα έχει γκρεμό. Κάνω drive, μου αρέσει να παίζω
άμυνα, αλλά κυρίως θέλω να μου δίνουν τη μπάλα για να σουτάρω. Αν δεν μου τη
δίνουν, τσαντίζομαι λίγο, αλλά μετά μου περνάει. Αν είμαι μόνη μου πρέπει να
μου δώσεις τη μπάλα να σουτάρω. Αν είναι να το χάσω εγώ, γιατί να το χάσεις
εσύ; (γέλια)».
Ποιες είναι οι θυσίες που πρέπει να κάνει μια αθλήτρια
για να σταθεί σε υψηλό επίπεδο;
«Κάθε αθλητής κάνει
θυσίες, άλλος περισσότερες, άλλος λιγότερες. Είναι και στον άνθρωπο. Από θέματα
διατροφής μέχρι το οτιδήποτε. Εγώ ας πούμε είμαι τυχερή, δεν είχα ποτέ πρόβλημα
με τη διατροφή μου, με την έννοια να έχω παραπάνω βάρος και να πρέπει να
προσπαθήσω για να μείνω σε καλή κατάσταση. Σίγουρα θυσίες κάνουμε και στην
καθημερινότητά μας, για παράδειγμα έχω προπόνηση, δε μπορώ να πάω βόλτα.
Υπάρχουν υποχρεώσεις, δεν
υπάρχουν γιορτές, δεν υπάρχουν Χριστούγεννα, Πάσχα, αργίες. Και δεν υπάρχουν
για μας εδώ και πολλά χρόνια. Δεν υπάρχει ρεπό. Ειδικά εδώ, γιατί από τη στιγμή
που περνάς αυτή την πόρτα, το επίπεδο είναι υψηλό. Δεν υπάρχουν περιθώρια. Είτε
στην Α2 που ήμασταν πέρυσι, είτε στην Α1, όπου και να είσαι. Εδώ υπάρχει
πρέπει. Δεν υπάρχει κάτι άλλο».
Πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια;
«Παντρεμένη με παιδιά.
Θέλω πάρα πολύ να κάνω οικογένεια. Θέλω να παίζω μπάσκετ μέχρι να βαρεθώ, μέχρι
να αποφασίσω εγώ ότι δε θέλω άλλο, ότι δεν πάνε τα πόδια μου, μέχρι να πω
φτάνει. Σίγουρα όμως θέλω να κάνω οικογένεια και να είμαι ευτυχισμένη».
0 Σχόλια