Ο παίκτης μίλησε στο sportculture.gr για την απόφαση του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, για όλα αυτά που έμαθε μέσα στα παρκέ, για το προσωπικό του παράπονο αλλά και για τα σχέδια του για το μέλλον…
-Πόσο δύσκολη
απόφαση ήταν να σταματήσεις το μπάσκετ σε επαγγελματικό επίπεδο μετά από 15
χρόνια;
«Ήταν κάτι δύσκολο αλλά συνειδητό. Κάτι που σου έχει
γίνει τρόπος ζωής δεν είναι πολύ εύκολο να το σταματήσεις γι’ αυτό παράλληλα με
την νέα μου ιδιότητα θα παίξω ερασιτεχνικά στην ομάδα του Γαλαξία.»
-Tι είναι αυτό που έμαθες και κρατάς από το
μπάσκετ;
«Έμαθα πάρα πολλά και το κυριότερο πώς να είμαι μέρος
ενός συνόλου που έχει κοινό στόχο. Έμαθα να βάζω τον εαυτό μου κάτω από την
ομάδα και έμαθα ότι για να είσαι πετυχημένος πρέπει η ομάδα να πετύχει. Έμαθα
να συνεργάζομαι και να λειτουργώ κάτω από συνθήκες πίεσης και να παίρνω
σημαντικές αποφάσεις μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Είναι η φύση του παιχνιδιού τέτοια
που σε κάνει πιο οξυδερκή και αυτό μεταφέρεται και στην ζωή σου. Επίσης κρατάω
τις καλές σχέσεις και τις φιλίες που έκανα μέσα από το μπάσκετ».
-Ποια θεωρείς την καλύτερη και την χειρότερη
στιγμή της καριέρας σου;
«Και οι πέντε φορές που με την οποιαδήποτε ομάδα μου
ανέβηκα κατηγορία θεωρώ ότι φτιάχνουν ένα παζλ από πολύ καλές στιγμές και δεν
μπορώ να τις ξεχωρίσω. Σε προσωπικό τελείως επίπεδο θυμάμαι το ματς
Ξάνθη-Περιστέρι όπου έκανα ρεκόρ στην Α2 με 16 ασίστ σε ένα παιχνίδι. Ήμουν
ιδιαίτερα χαρούμενος που οι συμπαίκτες μου βάζανε καλάθια από πάσες μου.
Χειρότερη στιγμή ήταν σίγουρα όταν χρειάστηκε να σταματήσω για μια χρονιά
σχεδόν για να χειρουργήσω τον αστράγαλό μου».
-Έχεις κάποιο
παράπονο από την σταδιοδρομία σου στα παρκέ;
«Το παράπονο που έχω αφορά τον εαυτό μου και ότι έπρεπε
να δουλέψω περισσότερο για να κερδίσω περισσότερα. Έπρεπε να είμαι πιο
προσηλωμένος στην δουλεία μου και να αφιέρωνα περισσότερο χρόνο ειδικότερα τα
τελευταία χρόνια. Είναι κάτι που συμβουλεύω στα παιδιά που συνεργάζομαι σήμερα».
-Πες μας λίγα λόγια για τα πρώτα σου βήματα
στο επαγγελματικό μπάσκετ
«Ο επαγγελματισμός στην ζωή μου μπήκε πολύ πριν παίξω
επαγγελματικά και αυτό γιατί αφιέρωνα πάρα πολύ χρόνο μέχρι τα 18 μου για
προπονήσεις. Στα 19 μου υπέγραψα το πρώτο μου επαγγελματικό συμβόλαιο με την
Ολύμπια Λάρισας, ομάδα Α1, και αισθάνθηκα ότι οι κόποι μου ανταμείβονται. Ήταν
τρομερή η διαφορά στις ταχύτητες που είχε η Α1 με την Γ’ Εθνική που
αγωνιζόμουν. Και το κυριότερο ότι όλους αυτούς που θαύμαζα στην τηλεόραση νωρίτερα,
τους είχα είτε συμπαίκτες, είτε αντιπάλους και αρκετούς από αυτούς και φίλους
αργότερα».
-Σε ποια ομάδα πέρασες τα καλύτερα μπασκετικά
σου χρόνια;
«Επειδή έπαιξα σε 8 ομάδες και σχεδόν με όλες εκπληρώσαμε
στόχους που είχαμε θέσει εξ αρχής με αποτέλεσμα να θεωρούνται πετυχημένες οι
χρονιές αυτό μας έδινε την δυνατότητα να περνάμε καλά και τα μπασκετικά μου
χρόνια να είναι σχεδόν όλα καλά εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων».
-Ποιον από τους προπονητές που είχες στην
καριέρα σου ξεχώρισες και γιατί;
«Νομίζω θα τους αδικήσω αν ξεχωρίσω κάποιον, αφού για
μένα ο καθένας ξεχώριζε για τα χαρίσματα που είχε και στο τέλος κράτησα μόνο τα
καλά τους. Αν μπορούσα να έκανα έναν προπονητή τέλειο για τα δικά μου δεδομένα θα
είχε την εργατικότητα του Μαγκώτσιου, τον χαρακτήρα του Χατζούλη, το ένστικτο
νικητή του Ζαφειρούδη, τις αρχές του Λεμονίδη, την αφοσίωση στην ομάδα του
Γρηγοριάδη, την φιλοδοξία του Κωστόπουλου, και πολλά ακόμα που είχαν και οι
υπόλοιποι που συνεργάστηκα είτε σε ομαδικό είτε σε ατομικό επίπεδο προπόνησης».
-Θα ήθελες να μου πεις ποια είναι τα σχέδια
σου για το μέλλον
«Ήδη έχω ξεκινήσει να εργάζομαι στον χώρο του αθλητικού
management ως εκπρόσωπος παικτών στο μπάσκετ, κάτι που με ενδιέφερε και με
απασχολούσε και τώρα μου δόθηκε η ευκαιρία να μείνω ενεργός στον χώρο που
αγάπησα και να τον υπηρετήσω από άλλο πόστο. Στο μέλλον θα με ενδιέφερε και το
ενδεχόμενο να στήσω μια ομάδα σαν general manager».
0 Σχόλια