«Μια άλλη Θήβα»
Ο βραβευμένος ηθοποιός, Δημήτρης Καπουράνης, ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος και η μεταφράστρια Μαρία Χατζηεμμανουήλ, μιλάνε στο e-magazine της ΕΟΚ για το έργο του Γαλλο-ουρουγουανού συγγραφέα, Σέρχιο Μπλάνκο, που παρουσιάζεται στην Ελλάδα για τρίτη χρονιά και έχουν παρακολουθήσει πάνω από 100.000 θεατές
Απρ 2025
Ένας συγγραφέας που ενδιαφέρεται να γράψει και να ανεβάσει στη σκηνή την ιστορία του εικοσάχρονου Μάρτιν ο οποίος εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης για πατροκτονία, συναντά τον νεαρό φυλακισμένο σ’ ένα μικρό περιφραγμένο γήπεδο μπάσκετ στην αυλή του σωφρονιστικού καταστήματος και του προτείνει να ερμηνεύσει ο ίδιος τον ρόλο. Όταν τελικά αυτό απαγορεύεται από το αρμόδιο υπουργείο, τον ρόλο αναλαμβάνει ο Φεδερίκο, ένας νεαρός ηθοποιός με τον οποίο δουλεύει ταυτόχρονα πλέον ο συγγραφέας.
Μπορεί, άραγε, ένα γήπεδο μπάσκετ εκτός από χώρος διασκέδασης και χαλάρωσης να γίνει και ο χώρος στον οποίο κάποιος θα βγάλει τα «εσωψυχά» του; Να μιλήσει για τη ζωή; Για την αγάπη, τη φιλία, την καταπίεση, τη βία, το έγκλημα, την τιμωρία, τη δικαιοσύνη;
Στην περίπτωση της θεατρικής παράστασης «Μια άλλη Θήβα», με πρωταγωνιστές τον Θάνο Λέκκα (στο ρόλο του συγγραφέα) και τον Δημήτρη Καπουράνη (στον διπλό ρόλο Μάρτιν/Φεδερίκου), το μικρό γηπεδάκι της φυλακής είναι ο μοναδικός τόπος ελευθερίας του νεαρού κατάδικου.
Στην πραγματική ζωή όμως;
«Δε ξέρω. Σίγουρα για κάποιον λόγο τον επέλεξε ο συγγραφέας», λέει ο Δημήτρης Καπουράνης, που τιμήθηκε με το θεατρικό βραβείο «Δημήτρης Χορν» για την ερμηνεία του στην παράσταση. «Μας είπε ότι όταν έκανε μια βόλτα και είδε κάπου στη Γαλλία δυο πιτσιρίκια να παίζουν σ’ ένα περιφραγμένο με σύρμα γήπεδο, απ’ αυτήν την εικόνα κάπως εμπνεύστηκε για την συγγραφή του έργου.
Ο ηθοποιός Δημήτρης Καπουράνης, τιμήθηκε με το θεατρικό βραβείο «Δημήτρης Χορν» για την ερμηνεία του στην παράσταση «Μια άλλη Θήβα».Νομίζω ότι όπως στη σκηνή ενός θεάτρου, έτσι και στη “σκηνή” ενός γηπέδου, όσο διαρκεί ένας αγώνας μάς κάνει αποδεκτές εντάσεις και ρυθμούς όπου στο δρόμο ή στην καθημερινότητα μπορεί να μην επιτρέπαμε είτε στον εαυτό μας, είτε να βλέπαμε. Κάποιες φορές βλέπουμε αθλητές να κλαίνε μετά από μία επίδοση, να ουρλιάζουν και να φτάνουν σ’ ένα σημείο παραπάνω από το 100 τοις εκατό του εαυτού τους».
Οι αθλητές δεν είναι όμως οι μόνοι που συχνά υπερβαίνουν τα όριά τους για να πετύχουν τον στόχο τους. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους ηθοποιούς που κάποιες φορές χρειάζεται να κάνουν την υπέρβαση για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις ενός ρόλου.
Για τον Δημήτρη Καπουράνη, ο διπλός ρόλος που παίζει στο έργο, είχε πολλές απαιτήσεις. Μια εξ αυτών ήταν να είναι εύστοχος στις… βολές και στα σουτ που κάνει στη διάρκεια της παράστασης.
Οι πρωταγωνιστές του έργου, Δημήτρης Καπουράνης και Θάνος Λέκκας.Το περασμένο καλοκαίρι μάλιστα, όταν το έργο παρουσιάστηκε στα Χανιά όπου ο ταλαντούχος ηθοποιός έζησε και μεγάλωσε, η μεγαλύτερη πρόκληση για ‘κείνον δεν ήταν να αντέξει πάνω στη σκηνή την αφόρητη ζέστη και την υψηλή υγρασία. «Για κάποιον λόγο, το μεγαλύτερο μου άγχος ήταν αν θα ευστοχήσω στα καλάθια στην αρχή της παράστασης. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό ήταν το μεγαλύτερό άγχος. Ευτυχώς τα κατάφερα!».
Πάντως,κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας και των προβών, είχε φροντίσει να κάνει… ταχύρρυθμη εκπαίδευση στο μπάσκετ, και με τη βοήθεια ενός αθλητή-προπονητή από τη Νέα Σμύρνη να ‘ρθει πιο «κοντά» στο άθλημα στο οποίο εντόπισε κάποιες μικρές ομοιότητες με το θέατρο.
«Μία από αυτές είναι ότι δεν μπορείς να υπάρξεις μόνος πάνω στη σκηνή», παρατήρησε. «Πάντα πρέπει να ψάχνεις τον συμπαίκτη σου. Είναι σαν δράση-αντίδραση. Ένας μιλάει, έχει δηλαδή την μπάλα, και κάθε φορά την πασάρει στον άλλο για να μιλήσει κι αυτός. Άλλη μία ομοιότητα είναι η ταχύτητα αλλά και το γεγονός ότι όπως το θέατρο, έτσι και το μπάσκετ μπορεί να προσφέρει συγκινήσεις».
Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, σκηνοθέτης της παράστασης και ιδρυτής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.Στην ουσία, βέβαια, ο Δημήτρης Καπουράνης εκείνο που καλείται να παρουσιάσει στη σκηνή δεν είναι η ικανότητά του στο μπάσκετ. Το ζητούμενο είναι να παρουσιάσει την προσωπικότητα των δυο ανθρώπων που υποδύεται: Του φυλακισμένου «Μάρτιν» και του νεαρού ηθοποιού «Φεδερίκο».
Αυτή κι αν ήταν πρόκληση!
«Ήταν δύσκολο. Κάθε τι που κάνουμε άλλωστε στο θέατρο είναι δύσκολο και πρέπει να είναι δύσκολο. Στο συγκεκριμένο έργο είχαμε πολύ νωρίτερα το κείμενο. Αλλά επειδή έχει τους δυο ρόλους και πολλά στοιχεία, ήταν και σωματικά πολύ απαιτητικό. Υπάρχουν στιγμές που πονάει όλη η δεξιά πλευρά του σώματός μου. Πονάει και δεν σταματά. Σίγουρα όμως δεν μπορώ να συγκρίνω τον πόνο της προετοιμασίας ενός αθλητή με αυτό που κάνουμε εμείς. Στο θέατρο και στην τέχνη το παν είναι η διαδικασία και πώς σε διαμορφώνει».
Άλλη μία πρόκληση είναι το γεγονός ότι πέραν της πατροκτονίας, που είναι ο πυρήνας του έργου, στην παράσταση θίγονται παράλληλα κι άλλα θέματα. Η πατριαρχία, η ψυχική ασθένεια, οι σχέσεις εξουσίας, αλλά και η ενδοοικογενειακή βία. Σε μια εποχή όπου ο αριθμός των περιπτώσεων ενδοοικογενειακής βίας δείχνει να αυξάνεται και οι ιστορίες που δημοσιοποιούνται κατακλύζουν το internet. Έχουν σκεφτεί οι ηθοποιοί ότι ανάμεσα στους θεατές μπορεί να έχει βρεθεί κάποιος ή κάποια που έχει βιώσει ενδοοικογενειακή βία;
Ο Δημήτρης Καπουράνης είναι σχεδόν σίγουρος.
«Κατ’ αρχάς, από τη στιγμή που έχει έρθει τόσος κόσμος στην παράταση και έχουν γίνει τόσα sold out, είμαι σίγουρος ότι κάποιος έχει βιώσει πολλή από τη βία που αναφέρεται στην παράταση. Είμαι σίγουρος ως προς αυτό. Δυστυχώς… Το νιώθω στις σιωπές του κοινού. Νιώθω ότι συμπάσχουν. Συμπονούν. Και από τη στιγμή που συμπονάς, καταλαβαίνεις. Έχεις ζήσει. Αλλά ταυτόχρονα αυτό που έχω νιώσει από το κοινό, είναι η συγχώρεση. Ότι μπορεί να συγχωρέσει. Κι αυτό είναι το πιο ισχυρό συναίσθημα».
Τα συνεχόμενα sold out και οι διθυραμβικές κριτικές, αποδεικνύουν ότι το έργο έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα από το κοινό, κάτι το οποίο ενδεχομένως οφείλεται και στη θεματολογία του.«Μέσα σ΄ αυτό ο καθένας μπορεί να βρει θέματα που τον αφορούν. Από τον πατέρα μέχρι και τον παππού για το πώς μεγαλώνουν τα παιδιά και ποια είναι η σχέση που έχουν με τα παιδιά τους», λέει ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, ο οποίος ανέδειξε το έργο με τρόπο που επαινέθηκε τόσο από τους κριτικούς όσο και από τους θεατές.
Αναφερόμενος, μάλιστα, στον χώρο όπου διαδραματίζεται η ιστορία, ο έμπειρος σκηνοθέτης και ιδρυτής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, τόνισε ότι για τον νεαρό φυλακισμένο, «εκεί είναι το κέντρο της ζωής του! Νιώθει ασφάλεια. Είναι μόνος του, παίζει μπάσκετ πολλές ώρες και περνάει καλά».
Για τον ίδιο τον σκηνοθέτη πάντως, ο χώρος του μπάσκετ κάθε άλλο παρά άγνωστος είναι. «Ο αδερφός μου ήταν αρκετά δυνατός μπασκετμπολίστας. Έπαιζε στον Ηλυσιακό. Από την άλλη εγώ είμαι αρκετά ψηλός, αλλά δεν ήμουν τόσο δυνατός. Στράφηκα λοιπόν προς την κολύμβηση» θα πει και θα προσθέσει. «Ο αθλητισμός και ειδικά ο ομαδικός, βοηθάει πάρα πολύ στην πνευματικότητα των παιδιών».Από την πλευρά της, η θεατρολόγος, φιλόλογος και μεταφράστρια Μαρία Χατζηεμμανουήλ, αναφέρθηκε στο συνολικό έργο του συγγραφέα Σέρχιο Μπλάνκο, τον οποίο γνώρισε πριν από αρκετά χρόνια στο Αλικάντε.
«Είχα την τύχη και την χαρά να τον γνωρίσω πολλά χρόνια πριν. Το 2008. Οφείλω να ομολογήσω ότι το ‘’Μια άλλη Θήβα’’, είναι μια μεγάλη καμπή στο έργο του. Είναι μία αλλαγή φάσης την οποία μπόρεσα να διακρίνω επειδή παρακολουθώ την δουλειά του. Είναι μια προσωπική δική του στροφή, προς θέματα αγάπης και τρυφερότητας θα έλεγα, γιατί τα προηγούμενα έργα του ήταν πάρα πολύ βίαια. Κι αυτό το έργο είναι βίαιο, αλλά σε δεύτερο χρόνο γιατί ουσιαστικά εκείνο που προβάλλεται είναι η σχέση του κρατούμενου με τον συγγραφέα και τον ηθοποιό», λέει η κ. Χατζηεμμανουήλ και συμπληρώνει αναφερόμενη στη μετάφραση του έργου.
«Δεν ήταν ιδιαιτέρως δύσκολη. Ήταν όμως πολύ εκτεταμένη και είμαι πολύ χαρούμενη που την έκανα γιατί είναι ένα σπουδαίο έργο!».Η παράσταση «Μια άλλη Θήβα» που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2022 από το Θέατρο του Νέου Κόσμου, εφέτος μεταφέρθηκε στο Θέατρο Κνωσός και θα συνεχιστεί στην Αθήνα μέχρι τον Μάιο.
Έλενα Βογιατζή
*Ευχαριστούμε θερμά τον κ. Τζιοβάνι Ρούμα για την παραχώρηση του φωτογραφικού υλικού της παράστασης.
Η ταυτότητα της παράστασης
Θέατρο Κνωσός
Συντελεστές
Ηθοποιοί: Θάνος Λέκκας, Δημήτρης Καπουράνης
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Θάνος Παπαδόγιαννης
Κείμενο: Σέρχιο Μπλάνκο
Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνογράφος: Κώστας Πολίτης
Ενδυματολόγος: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Σχεδιασμός φωτισμών – Video – Trailer: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Επιμέλεια κίνησης – Xορογράφος: Ξένια Θεμελή
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Φωτογραφίες: Πάρις Μέξης (Art Director):Πάτροκλος Σκαφίδας (Φωτογράφος)
0 Σχόλια