Κωνσταντινίδου: «Έμεινε στη μνήμη μου και με καθοδήγησε μπασκετικά η επιτυχία του 1987»

Η Άννη Κωνσταντινίδου «φιλοξενήθηκε» στην εκπομπή «Woman to woman» με τη Μαριάννα Αξιοπούλου και την Εβίνα Μάλτση. Αναλυτικά είπε:

 

Για το ευρωπαϊκό του 1987:  

 

«Ήταν ένα ταξίδι που δεν περιμέναμε ότι θα έφτανε η Εθνική μέχρι εκεί που έφτασε, διότι τότε υπήρχαν και οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης. Ειδικά εκείνη την ημέρα, ο θόρυβος μέσα στο γήπεδο ήταν κάτι που εγώ προσωπικά δεν έχω ζήσει ποτέ. Το τελευταίο δίλεπτο-τρίλεπτο στον τελικό ήταν και που δε νομίζω να το έχουν βιώσει πολλοί, είτε σαν παίκτες, είτε σαν προπονητές».

 

Για το αν τη στιγμάτισε μπασκετικά αυτή η επιτυχία:  

 

«Σίγουρα άφησε πολλά αυτή η επιτυχία, άσχετα ότι ήταν της Εθνικής ανδρών. Αυτοί οι παίκτες τότε ήταν ινδάλματα για όλους και σίγουρα ήθελα κι εγώ να φτάσω σ’ ένα επίπεδο όπου είτε με το Σπόρτινγκ, είτε με την Εθνική θα υπήρχαν ανάλογες επιτυχίες. Αυτή η εποχή έμεινε στη μνήμη μου, με καθοδήγησε, οπότε ήθελα στην καριέρα μου αν ζήσω κάτι τέτοιο».

 

Για το τουρνουά «Βάσω Μπεσκάκη»:

 

«Το τουρνουά αυτό είναι κάτι που θέλαμε να κάνουμε πρωτίστως για να τιμήσουμε τη Βάσω Μπεσκάκη. Είναι ένα τουρνουά που θα παίξει και η Εθνική γυναικών και θέλουμε ο κόσμος να έρθει να δει την Εθνική γυναικών, ειδικά τα νέα κορίτσια, να ‘ρθουν οικογένειες. Θέλω να πιστεύω ότι το μπάσκετ γυναικών θα έχει ένα καλύτερο μέλλον απ’ το τωρινό. Είχε φυσικά κάποιες επιτυχίες στο παρελθόν, πρόσφατες κιόλας, όμως θέλω να πιστεύω ότι με αυτό το τουρνουά ο κόσμος θ’ «αγκαλιάσει» την Εθνική γυναικών και να δουν και τα μικρά κορίτσια μέχρι πού μπορούν να φτάσουν. Ελπίζω αυτό το τουρνουά να είναι το πρώτο που θα ωθήσει τον κόσμο ν’ αγαπήσει και το μπάσκετ γυναικών».

 

Για τη Βάσω Μπεσκάκη:

 

«Με τη Βάσω ήμουν στο τέλος της καριέρας μου, όμως την έζησα για λίγο. Ήταν ένα ψιλόλιγνο κορίτσι, για την εποχή εκείνη το ύψος της ήταν εντυπωσιακό. Είχε έρθει και στο 2οFinal-4, όπου ο κόουτς ο Νικητόπουλος την είχε ξεκινήσει στην 5άδα για να κερδίσει το τζάμπολ. Ήταν ένα κορίτσι που πάντα χαμογελούσε, μ’ ένα πολύ ωραίο χιούμορ. Εκείνη την εποχή πολλοί της έλεγαν κάποιες ατάκες για το ύψος της, δεν είχε παρεξηγηθεί ποτέ, πάντα χαμογελούσε, πάντα γελούσε και πάντα είχε την τελευταία λέξη στο όποιο «πείραγμα» για το ύψος της. Αυτά θυμάμαι για τη Βάσω σαν παίκτρια. Μετά την έζησα πολύ λίγο στην ΕΟΚ, στα γραφεία των Εθνικών ομάδων. Την έχω πετύχει και σε διακοπές στην Πάρο, οπότε κρατούσαμε επαφή. Ήταν ένα κορίτσι που είχε πάντα το χαμόγελο και έλεγε για όλους καλή κουβέντα».