-Με αφορμή την έναρξη της νέας αγωνιστικής περιόδου,
μιλήστε μου λίγο για το πρόγραμμα των ακαδημιών των Μαχητών Πειραματικό Πεύκων
των οποίων ηγείστε σαν τεχνικός διευθυντής αλλά και σαν προπονητής της παιδικής
ομάδας. Είναι αλήθεια ότι ακούγεται πολύ στη μπασκετική πιάτσα, ότι κάτι καλό
γίνεται εκεί…
«Ευχαριστώ που μου δίνεται
την ευκαιρία να μιλήσω μετά από τρία χρόνια σιωπής. Τον Ιούλιο του 2016, αμέσως
μετά τη λήξη των Πανελληνίων Πρωταθλημάτων στα Τρίκαλα, αποχώρησα και τυπικά
από τον Αρη. Δεν είναι της παρούσης το γιατί και πως έφυγα, όμως εκεί βίωσα το
“ουδείς ασφαλέστερος εχθρός από τον ευεργετηθέντα αχάριστο”. Αυτό αφορά τη
διοίκηση Λάσκαρη (βλέπε Μάνος-Νίκος μόνο), αλλά και άλλους “συνεργάτες”. Δε
μίλησα τότε δεν θα μιλήσω και τώρα, όμως όπως έχει διδάξει η ιστορία, οι…
Βρούτοι και οι ανίερες συμμαχίες ποτέ δεν έχουν αίσιο τέλος.
Αρχές Αυγούστου του2016
δέχθηκα ένα τηλέφωνο από τον κ. Απόστολο Συμεωνίδη. Αρκούσαν περί τα 15 λεπτά
για να καταλήξουμε ότι οι σκέψεις μας ήταν ταυτόσημες. Τον πρώτο χρόνο είχα
ρόλο παρατηρητή της λειτουργίας του συλλόγου, καθώς και την ατομική έξτρα
προπόνηση επτά ταλαντούχων αθλητών και μάλιστα ο ένας από αυτούς είναι σήμερα
μέλος της 15αδας της ανδρικής ομάδας. Διοργανώσαμε ταξίδια και φιλικά παιχνίδια
στο Βελιγράδι με την εφηβική και την προπαιδική ομάδα και για πρώτη φορά
καλοκαιρινό Development Camp και μάλιστα με απόλυτη επιτυχία. Οι βάσεις είχαν
τεθεί».
-Η ομάδα σας έπαιζε τότε στην Α2 με προπονητή τον
Λευτέρη Χατζηκυριακίδη που και τώρα, μετά από απουσία δύο ετών, είναι πάλι πίσω
στη Β΄ Εθνική. Πως ήταν η συνεργασία σας και τότε και τώρα;
«Αριστη. Υπάρχει
αλληλοσεβασμός και μεγάλη εκτίμηση στο πρόσωπο του Λευτέρη που τον θεωρώ έναν
πολύ επιτυχημένο προπονητή, που μόνο οι συγκυρίες μέχρι σήμερα δεν του έχουν
επιτρέψει να κάνει το μεγάλο άλμα.
Συνεχίζοντας, η δεύτερη
χρονιά στους Μαχητές (2017-18) ήταν η χρονιά της οργάνωσης σε όλα τα επίπεδα.
Το σταφ των προπονητών και τότε αλλά και στη συνέχει έχει συγκεκριμένες
οδηγίες, διαφορετικές για κάθε ηλικία, διαφορετικά αντικείμενα διδασκαλίας σε
μηνιαία αλλά και ετήσια βάση. Τα τμήματα είναι χωρισμένα με βάση την ικανότητα
των παικτών, χωρίς αυτό να μας περιορίζει ηλικιακά.
Η προμήθεια σύγχρονων
υλικών που βοηθούν στην ανάπτυξη των fundamentals μας έχει
βοηθήσει πολύ. Το τρίπτυχο ντρίπλα, πάσα, σουτ, διακρίνει την ημερήσια
προπονητική μονάδα κάθε τμήματος. Κάθε Δεκέμβριο διοργανώνουμε σούτινγκ καμπ,
δουλεύοντας μόνο σουτ για τρεις μέρες και 12 ώρες συνολικά. Το πρόγραμμα
μεταβατικής περιόδου (την “ανοίξαμε” σε τρεις εβδομάδες μετά την 16η
Ιουνίου κάθε έτους), βοηθάει απίστευτα στην ατομική βελτίωση των παιδιών.
Το 2018 μας βρήκε πολύ πιο
έμπειρους και με πολλές επιτυχίες στα αγωνιστικά τμήματα (έφηβοι, παίδες,
παμπαίδες), ενώ ενισχυθήκαμε και με έξι αθλητές του Πειραματικού Παναθλητικού
που προέκυψαν από τη συγχώνευση και τον εθελούσιο υποβιβασμό μας στη Β΄ Εθνική.
Ετσι μπήκαμε στην περίοδο 2018-19».
-Εσείς ήσασταν προπονητής της παιδικής αλλά και της
προπαιδικής ομάδας…
«Ακριβώς. Από την πρώτη
κιόλας χρονιά είχαν σχεδιάσει και προγραμματίσει την πορεία μια ομάδας παιδιών
με βάση τις ηλικίες 2004-2005. Η πρώτη εμπειρία το 2017-18 ήταν πολύ
ενθαρρυντική. Με τη σύμφωνη γνώμη του κ. Συμεωνίδη, αποφασίσαμε να αιτηθούμε
στην ΕΚΑΣΘ να μη συμμετέχουμε στους δύο ομίλους των ισχυρών, αλλά κερδίζοντας εμπειρίες
να δούμε μέχρι που θα μπορέσουμε να φθάσουμε. Ετσι σαν παιδική ομάδα κάναμε το
16/16 στον όμιλό μας και στην φάση των 32 αποκλειστήκαμε από τον Μέγα
Αλέξανδρο, χάνοντας από παιδιά ένα χρόνο μεγαλύτερα (12 παίκτες γεννημένους το
2003) και στα δύο παιχνίδια με διαφορές μικρότερες των πέντε πόντων.
Ξέρετε στην Ελλάδα η ήττα
φέρνει γκρίνια και μουρμούρες ακόμη και στις καλύτερες οικογένειες. Όμως ούτε
εγώ, ούτε οι παίκτες το βάλαμε κάτω. Η ομάδα με πέντε αθλητές 2005 και επτά
2004 και παρά τις δύο σημαντικές απουσίες λόγω τραυματισμών, κατάφερε να
τερματίσει δεύτερη στον πρώτο όμιλο του νέου προπαιδικού πρωταθλήματος πίσω από
τη ΔΕΚΑ και πάνω από τον Αρη. Τα υπόλοιπα πέρασαν στην ιστορία. Στα πλέι-οφ
αποκλείσαμε κατά σειρά τη ΜΕΝΤ και τον Μαντουλίδη, φτάσαμε στο φάιναλ-φορ όπου
στον ημιτελικό αποκλείσαμε τη ΧΑΝΘ και χάσαμε στον τελικό από την ΔΕΚΑ με πέντε
πόντους, μετά από συγκλονιστικό αγώνα. Το πρώτο μεγάλο βήμα έγινε».
-Ποια είναι τα σχέδιά σας για φέτος;
«Συνεχίζουμε πιστοί στο
πλάνο μας. Τρεις περσινοί έφηβοι συμμετέχουν στην 15αδα της ανδρικής ομάδας και
είναι μέλη της ομάδας νέων, η οποία θυμίζω πέρσι έφθασε στον τελικό της
διοργάνωσης. Το εφηβικό πιστεύω θα συνεχίσει και φέτος τις διακρίσεις με πρώτο
στόχο την οκτάδα. Για το παιδικό με βασικό κορμό τους οκτώ παίκτες του περσινού
προπαιδικού και την προσθήκη τεσσάρων νέων παικτών, αισιοδοξώ για κάτι καλύτερο
από πέρσι, ίσως και με κρυφή ελπίδα για πολύ ψηλά. Ιδωμεν…
Από κει και κάτω η κοσμογονία.
Για μια ακόμη χρονιά οι ακαδημίες μας είναι υπερπλήρεις και το πιο ενθαρρυντικό
είναι ότι έχουμε πολύ ταλαντούχα παιδιά στις ηλικίες 2006-2007 που είναι σε
αγωνιστικά τμήματα. Φέτος θα λειτουργήσει και στις γιορτές του Πάσχα ένα νέο
καμπ με αντικείμενο διδασκαλίας τις συνεργασίες παικτών, γιατί το σύγχρονο
μπάσκετ πιστεύω ότι έχει ξεπεράσει το παραδοσιακό μόσιον και απαιτεί από νωρίς
οι παίκτες να γνωρίζουν βασικά και πιο σύνθετα πράγματα. Φυσικά το σούτινγκ
καμπ των Χριστουγέννων και το καμπ της μεταβατικής περιόδου, θα διανύσουν και
φέτος την τέταρτη περίοδο τους και ευελπιστούμε να είναι πολύ πετυχημένα».
-Δε μιλήσαμε
καθόλου για την ανάδειξη αθλητών σας στις τάξεις της ΕΚΑΣΘ και της ΕΟΚ...
«Πριν από αυτό θα ήθελα να
ευχαριστήσω τους γονείς των παιδιών που δεν είναι από τα Πεύκα αλλά μας
εμπιστεύονται τα παιδιά τους και η φετινή τους προσέλευση μας γεμίζει με
αισιοδοξία αλλά και ευθύνη. Τώρα όσον αφορά την ομάδα 2004 της ΕΚΑΣΘ, πέρυσι
ήταν μεγάλη τιμή για μας η συμμετοχή των αθλητών μας Καρακύργιου και Πισσά και
μάλιστα με επιτυχία. Θα ήθελα να προσθέσω ότι θα είχαμε και τρίτη συμμετοχή,
αυτή του Δέλλιου, όμως ένας σοβαρός τραυματισμός δεν το επέτρεψε (απείχε για
έξι μήνες).
Η φουρνιά των 2005 πιστεύω
ότι θα λάμψει δια της παρουσία της. Ο Ιακωβίδης (προερχόμενος από τον
Φρυγανιώτη) είναι ένα παιδί που βρέθηκε στον προθάλαμο της Εθνικής U14, χάρη στην πολύ καλή δουλειά των προπονητών του
εκεί (Χατζηκυριακίδης-Μελετιάδης). Επίσης οι τρεις ταλαντούχοι Χαραλαμπίδης,
Καρυτόπουλος και Κυργάκης διεκδικούν τη διάκριση.
Αφησα τελευταίο τον αθλητή
κόσμημα Μιχάλη Σπρίντζιο, βασικό και αναντικατάστατο μέλος της Εθνικής
παμπαίδων για το ταλέντο του οποίου έχουν ενδιαφερθεί πολλές ομάδες της Α1,
αλλά και σύλλογοι εκτός Ελλάδας. Όταν τον πήρα στα χέρια μου, τρία χρόνια πριν διέκρινα
στα μάτια του το πάθος αλλά και τη δίψα για διάκριση. Είναι παράδειγμα προς μίμηση
για την αγόγγυστη δουλειά επί καθημερινής βάσης σε ομαδικό και προσωπικό
επίπεδο.
Βέβαια είναι σημαντική η υποστήριξη της
οικογένειάς του που έχουν κλείσει τα αυτιά τους σε όλες τις… σειρήνες από όπου
και αν προέρχονται και μας εμπιστεύονται αυτό το παιδί και την εξέλιξή του.
Είναι ευχαριστημένοι, το λένε και το δείχνουν έμπρακτα.
Εδώ θέλω να πω ένα
τεράστιο ευχαριστώ στους ανθρώπους της διοίκησης που στηρίζουν οικονομικά την
προσπάθεια ανάδειξης του διεθνούς αθλητή μας με ειδικό διατροφολόγο και
γυμναστή και τον προπονητή κ. Χατζηκυριακίδη για την βοήθεια με τη συμμετοχή
του νεαρού αθλητή στις προπονήσεις της ανδρικής ομάδας».
-Επειδή γνωριζόμαστε προσωπικά εδώ και πολλά χρόνια,
αντιλαμβάνομαι ότι στα Πεύκα γίνεται κάτι καλό και εσείς μοιάζετε πολύ
ευχαριστημένος. Αλήθεια έχετε βρει την Ιθάκη σας;
«Δεν πρόκειται ποτέ να
ξεχάσω την τιμή που μου έκανε η οικογένεια Συμεωνίδη, αλλά και αργότερα την
αποδοχή των κ.κ. Κεχαγιά και Ιατρού που ήρθαν στην οικογένεια μετά την
συγχώνευση με το Πειραματικό. Οι διαφωνίες και οι μικροπροστριβές είναι μέρος
της ζωής κάθε οικογένειας, γιατί να διαφέρει η αθλητική οικογένεια; Όμως στο
τέλος της ημέρας όλα είναι εντάξει γιατί η αγάπη, ο σεβασμός και η
αλληλοεκτίμηση κυριαρχούν. Δεν ξέρω αν είναι η Ιθάκη μου… Ξέρω ότι αισθάνομαι
ζωντανός όταν έχω το πεδίο ελεύθερο να πάρω μια… πλαστελίνη (παιδιά
προπαιδικού) και να φτάσω μαζί τους μέχρι το τέλος (εφηβικό). Νοιώθω γεμάτος
όταν βλέπω τους συνεργάτες μου να αποδέχονται και να εφαρμόζουν τις
οδηγίες-συμβουλές μου σε τεχνικά θέματα και όχι μόνο. Νοιώθω υπέροχα όταν από
τα χέρια των συνεργατών μου βλέπω να μου έρχονται παιδιά με συνεχώς
βελτιούμενες δεξιότητες και εγώ αρχίζω εκεί πάνω να “χτίζω” κάτι διαφορετικό.
Θέλω να βοηθήσω τους νέους
προπονητές να εξελιχθούν, θέλω να προπονώ ένα τμήμα που θα φέρνει τη δική μου
σφραγίδα, όσο έχω δυνάμεις και πιστέψτε με τις έχω, άλλωστε είμαι της ίδιας
ηλικίας με Πιτίνο αλλά και μικρότερος των Πόποβιτς, Ρενέσες, Πέσιτς και
Ιβκοβιτς… Αστειεύομαι φυσικά, αλλά θέλω να πω ότι η γνώση, η εμπειρία, το πάθος
και η συνεχής προσπάθεια εξέλιξης δεν έχουν ηλικιακά σύνορα. Εχω το όραμα να δω
τα Πεύκα με αθλητές που προέρχονται από την ακαδημία να πρωταγωνιστούν στην
ανδρική ομάδα. Εχω την υπομονή να δω ένα ακόμη γήπεδο να γίνεται στα Πεύκα κι
εγώ να είμαι ένας από τους πρωτεργάτες ενός διαφορετικού δρόμου προς την
κορυφή. Σίγουρα θα μείνω όσο με θέλουν, με σέβονται και με αποδέχομαι όπως τους
σέβομαι και αποδέχομαι κι εγώ. Εμαθα να τιμώ με την παρουσία μου αυτούς που
σέβομαι και να κάνω δώρο την απουσία μου σε αυτούς που δεν εκτιμούν την
παρουσία μου. Ο χρόνος θα δείξει…
-Ευχαριστώ πολύ για όλα και σας εύχομαι πραγμάτωση των
ονείρων σας…
«Εγώ ευχαριστώ πολύ και
εσείς να συνεχίσετε το έργο της αδιάλειπτης ενημέρωσης πάνω στο ερασιτεχνικό
μπάσκετ όπως κάνετε χρόνια τώρα. Καλή συνέχεια σε όλους με υγεία, κέφι και
πολλά χαμόγελα. Αλλωστε το μπάσκετ, πρωτίστως είναι ένα παιχνίδι και γι αυτό
πρέπει να το χαιρόμαστε».
0 Σχόλια