Δεν υπάρχει πια πολύς χρόνος για την έναρξη του
Ευρωμπάσκετ Γυναικών. Η Εθνική ομάδα βρίσκεται ήδη στην Οράντεα και ρυθμίζει
τις τελευταίες λεπτομέρειες για την αναμέτρηση της πρεμιέρας με την Ιταλία
(Παρασκευή 12/6, 18.00). Το SDNA, όμως, εξασφάλισε ένα... μονό με την Ζωή
Δημητράκου, φωτογραφίζοντάς την λίγες ώρες πριν από την αναχώρηση της ελληνικής
αποστολής, με προορισμό τη Ρουμανία. Oπως αντιλαμβάνεστε, πισίνα και Ζωή
δημιουργούν τον απόλυτο συνδυασμό!
Στην αποκλειστική συνέντευξη, που μας παραχώρησε, το
σύνθημα της 28χρονης καλλονής κρύβει ρεαλισμό, ωστόσο συνιστά και μια υπόσχεση:
«Θα διεκδικήσουμε το καλύτερο δυνατό κι ας μην είμαστε η σούπερ ομάδα. Θα
δώσουμε τα πάντα. Την ψυχή μας».
Η Θεσσαλονικιά φόργουορντ, που τα τελευταία χρόνια κάνει
θραύση στα ευρωπαϊκά παρκέ και παλαιότερα είχε δοκιμάσει, κυρίως για την εμπειρία
και για την πλάκα της, να συμμετάσχει στα καλλιστεία για την ανάδειξη της Σταρ
Ελλάς (για την ιστορία, η Ολυμπία Χοψονίδου είχε επικρατήσει του φαβορί,
Τζούλιας Αλεξανδράτου), αναφέρθηκε στο μπάσκετ και στο μόντελινγκ, στις
αντιπάλους της Εθνικής, στον Διαμαντίδη και στον Σπανούλη.
Να σημειώσουμε, πως η ζωή έφερε στον δρόμο του μπάσκετ
την Ζωή, κερδίζοντάς την από την κολύμβηση, άλλωστε με μητέρα κολυμβήτρια
(παλαιότερα στον Παναθηναϊκό) πήρε, αρχικά, την «κρυάδα» της πισίνας. Αν και
δεν το άντεξε, καθώς η αλλεργία στο χλώριο... την έστειλε κατευθείαν στο
κλειστό γήπεδο της Καλαμαριάς, του Μέγα Αλέξανδρου, κατόπιν σε Πανιώνιο, Παλαιό
Φάληρο και τα τελευταία πέντε χρόνια στο εξωτερικό. Ο πατέρας της
Θεσσαλονικιάς, εξάλλου, έπαιξε μπάσκετ στον ΠΑΟΚ.
-Με ποιον στόχο θα
είμαστε ευχαριστημένοι στο Ευρωμπάσκετ;
«Ο πρώτος στόχος είναι να περάσουμε στην επόμενη φάση του
πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Να είμαστε ρεαλιστές. Δεν είμαστε η σούπερ ομάδα,
όπως, μεταξύ άλλων, η Γαλλία, που πάει για μετάλλιο. Για εμάς, κάθε αγώνας
είναι ένας τελικός και για να έχουμε καλό αποτέλεσμα, πρέπει να κάνουμε
κατάθεση ψυχής και να ξεπερνάμε τον εαυτό μας σε κάθε αναμέτρηση».
-Σε ποια σημεία
των αντιπάλων εστιάζετε, όσον αφορά την αντιμετώπισή τους;
«Στα περισσότερα παιχνίδια πρέπει να δίνουμε βοήθειες στο
χαμηλό ποστ. Οι άλλες ομάδες, Πολωνία, Τουρκία, Λευκορωσία και λιγότερο η
Ιταλία, έχουν ψηλές παίκτριες, κάτι που λείπει από μας. Εστιάζουμε στη δική μας
άμυνα αρχικά και στόχος είναι να κρατάμε το σκορ σε χαμηλά επίπεδα, γιατί έτσι
αυξάνονται οι πιθανότητες νίκης σε κάθε ματς. Κάθε αντίπαλος είναι
διαφορετικός, γι' αυτό αλλάζει και η αντιμετώπιση, από αναμέτρηση σε
αναμέτρηση».
-Τι λείπει -ή
έλειπε- από την Εθνική, που δεν της έχει επιτρέψει να ανέβει επίπεδο;
«Ελειπαν και λείπουν οι ψηλές παίκτριες. Αυτό ήταν πάντα
ένα πρόβλημα, αλλά τα κορίτσια στις θέσεις «4-5», δίνουν απίστευτες άνισες
μάχες κάτω από το καλάθι. Επίσης, λείπει και η εμπειρία από ευρωπαϊκούς αγώνες,
γιατί δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ομάδες που να συμμετέχουν στο Γιούροκαπ
ή την Ευρωλίγκα, όπως παλιότερα, ή όπως συμβαίνει βέβαια, σε άλλες χώρες».
-Εχεις ακούσει
περίεργα σχόλια από αντιπάλους ή από φιλάθλους;
«Εννοείται πως έχω ακούσει και ωραία και πιο προχωρημένα.
Αυτό που μου έχει μείνει είναι οι διπλές τεχνικές ποινές, η μπουνιά και τα
λόγια που έχουμε ανταλλάξει με την Νταϊάνα Ταουράσι, όταν παίζαμε αντίπαλες στη
Ρωσία. Αλλά είμαστε μία χαρά τώρα, όλα έληξαν εκεί και προχωράμε».
-Πώς εκλαμβάνεται
από σένα ο συνδυασμός ελκυστική γυναίκα και αξιόλογη αθλήτρια;
«Είναι ένας πολύ καλός συνδυασμός, γιατί στο γυναικείο
μπάσκετ, συνήθως, υπάρχει ως φήμη ότι υπάρχουν μεγάλα σώματα, με όχι καλή
εμφάνιση. Οπότε, θεωρώ ότι ένα καλό παράδειγμα, πάντα, δίνει και άλλο,
διαφορετικό κίνητρο σε μικρότερες ηλικίες. Αλλιώς είναι μία γυναίκα εντός
γηπέδου κι αλλιώς εκτός, στην εμφάνιση, αλλά παραμένει γυναίκα. Είναι καλό να
περιποιείται κανείς τον εαυτό του, είτε είναι αθλητής, είτε όχι».
-Από Ελληνες
αθλητές κι Ελληνίδες αθλήτριες, ποιους -πάντα- θαύμαζες;
«Σίγουρα, Διαμαντίδης και Σπανούλης είναι ινδάλματα για
κάθε αθλητή και αθλήτρια. Ολοι και όλες μας έχουμε παρακολουθήσει αυτούς τους
σπουδαίους αθλητές, όπως και άλλους και θα θέλαμε να έχουμε μερικές από τις
κινήσεις τους».
-Πιο αγχωτική
διαδικασία τα καλλιστεία ή μία μεγάλη μπασκετική διοργάνωση;
«Τα καλλιστεία για μένα ήταν μία κουραστική εμπειρία. Δεν
ήταν (τελικά) αυτός ο χώρος που μου αρέσει, ή αυτό που θα ήθελα, εν τέλει, να
ασχοληθώ. Δεν έκανε για μένα. Αλλά κάθε πράγμα στη ζωή είναι εμπειρία, μάθημα
κι εγώ έμαθα κι από αυτό. Υπάρχει άγχος σε μία μεγάλη μπασκετική διοργάνωση,
όπως τώρα ας πούμε, αλλά όλα σβήνουν με το τζάμπολ. Μετά, απλώς, παίζεις και
απολαμβάνεις τον αγώνα».
-Η ζωή στο
εξωτερικό και στις χώρες που έζησες πώς ήταν; Δεν σου έλειψε η πατρίδα;
«Moυ έλειψαν όλα, οι γονείς, οι φίλοι μου και η
Θεσσαλονίκη. Τα δύο χρόνια στη Ρωσία ήταν όλα δύσκολα για μένα, ειδικά στην
αρχή, την πρώτη σεζόν δηλαδή. Ημουν έτοιμη να πάθω κατάθλιψη. Το πάλεψα κι
έμεινα τελικά. Ηταν καλό το συμβόλαιο, είχα και τον κόουτς Δικαιουλάκο. Στην
Τουρκία, όπου θα ξαναείμαι τώρα, είναι καλύτερα από άποψη ζωής. Από τη θητεία
στη Γαλλία, μού έμειναν και θετικά και αρνητικά. Δεν ξέρω, όμως, αν θα ξαναπήγαινα».
-Θα γυρνούσες στην
ελληνική Α1; Πώς βλέπεις τις εξελίξεις στον χώρο του γυναικείου μπάσκετ;
«Στα σχέδιά μου είναι να μην γυρίσω άμεσα στην Ελλάδα. Αν
υπήρχαν οι προϋποθέσεις με μία ομάδα υψηλών στόχων, που προσφέρει ένα καλό
συμβόλαιο, θα ήταν υπό σκέψη. Τι καλύτερο από το να έχουμε και Ολυμπιακό στο
γυναικείο μπάσκετ και να ήταν και ο Ολυμπιακός αλλά και ο Παναθηναϊκός πολύ
δυνατοί και με συμμετοχή στην Ευρώπη, όπως συμβαίνει στο αντρικό. Τότε ναι, θα
ήθελα να γυρίσω να παίξω, θα άξιζε τον κόπο. Να υπάρχει κίνητρο, σοβαρός λόγος.
Αλλιώς, θα συνεχίσω να παίζω έξω, όπως έχω συνηθίσει».
-Μετά το μπάσκετ,
ποια είναι τα σχέδιά σου;
0 Σχόλια