Λολίτα Λύμουρα: «Η αφανής ηρωίδα του Αθηναϊκού»-Συνέντευξη στο www.cobrasports.gr

Η προσφορά της Λολίτας Λύμουρα στην απίστευτη πορεία του Αθηναϊκού σε Ελλάδα και Ευρώπη τα τελευταία χρόνια είναι αδιαμφισβήτητη.





Παίκτρια αθόρυβη αλλά πολύ ουσιαστική, κορυφαία πασέρ και με καλό σουτ, δίπλα στις Τούλα Καλέντζου και Ζωή Κεχαγιά συμπληρώνει ιδανικά τη θέση «1» στην ομάδα του Βύρωνα. «Κρυφός άσος» στο μανίκι κάθε προπονητή. Η 27χρονη διεθνής πόιντ-γκαρντ μίλησε στο Cobrasports.gr και στην Δέσποινα Λάσπα, για την κυριαρχία της ομάδας της στις εγχώριες διοργανώσεις, τις προσωπικές της φιλοδοξίες και το αδιέξοδο στο οποίο έχει βρεθεί το ελληνικό γυναικείο μπάσκετ.

-89 συνεχόμενες νίκες και συνεχίζετε… Ήταν βασικό κίνητρο για εσάς να σπάσετε το ρεκόρ του Άρη (80 σερί νίκες) τη φετινή σεζόν; 

«Το ρεκόρ του Άρη ήταν στόχος μας από την αρχή και στη συνέχεια έγινε εκείνο του Γκίνες (91 νίκες), για το οποίο εμείς δεν ξέραμε, αλλά ο δήμαρχος (σ.σ. Νίκος Χαρδαλιάς) τα ψάχνει και τα ξέρει όλα! Επόμενος στόχος μας είναι να πάρουμε αήττητες Πρωτάθλημα και Κύπελλο. Δύσκολα βρίσκεις κίνητρο όταν το επίπεδο της Α1 είναι τόσο χαμηλό, ωστόσο εμείς δεν υποτιμάμε καμία ομάδα. Εξάλλου είμαστε «καταδικασμένες» να κερδίζουμε κάθε αγώνα με 20 πόντους διαφορά, καθώς όταν νικάμε με 10 όλοι λένε ότι ο Αθηναϊκός δυσκολεύτηκε. Αυτό δεν μας δημιουργεί άγχος, γιατί έτσι έχουμε μάθει εδώ και τρία χρόνια που είμαστε αήττητες».

-Μπορείς να ξεχωρίσεις μία από αυτές τις 89 νίκες; Κάποιο παιχνίδι που σου έχει μείνει αξέχαστο;

«Από το πρωτάθλημα δεν θα το έλεγα, όχι. Αλλά οι στιγμές που δεν ξεχνάω είναι από το Ευρωπαϊκό που πήραμε πρόπερσι. Αυτό το παιχνίδι ξεχωρίζω. Καμία από εμάς δεν είχε αγωνιστεί ξανά σε ευρωπαϊκό τελικό. Μιάμιση ώρα πριν από τον αγώνα το γήπεδό μας ήταν γεμάτο και μάλιστα περίμενε κόσμος απ’ έξω! Άλλη εμπειρία…»

-Μπορεί αυτή η ομάδα να πετύχει ξανά κάτι σημαντικό στην Ευρώπη ή η κρίση στη χώρα μας δεν θα της το επιτρέψει;

«Μακάρι να τα καταφέρουμε ξανά, ποτέ δεν ξέρεις, αλλά είναι πολύ δύσκολο πλέον. Εννοείται πως η κρίση έχει επηρεάσει και τη δική μας ομάδα, όπως όλη την ελληνική κοινωνία. Φέτος τα πράγματα είναι διαφορετικά. Πάντως πρέπει ο Αθηναϊκός να είναι η μοναδική ομάδα που έχει πληρώσει τέσσερις μισθούς στις παίκτριες. Δε νομίζω ότι υπάρχουν όχι γυναικείες, αλλά και πολλές αντρικές στην Ελλάδα».

-Πώς σου φαίνεται το φετινό πρωτάθλημα; Πολλοί λένε ότι το επίπεδο είναι χαμηλό, άλλοι ότι υπάρχει ανταγωνισμός.

«Κάθε χρόνο το επίπεδο πέφτει ακόμα περισσότερο, κι αυτό το βλέπουμε κι από τις ξένες που φέρνουν οι ομάδες. Τα μπάτζετ έχουν πέσει πολύ. Υπάρχουν ομάδες με πολλά προβλήματα όπως τα Λιόσια, η Πτολεμαΐδα ενώ άλλες δεν κατεβαίνουν στο Κύπελλο, όπως συνέβη πρόσφατα με την Φ.Ε.Α.»

-Πιστεύεις ότι η κατάσταση είναι πλέον μη αναστρέψιμη; 

«Δυστυχώς, όπως τα βλέπουμε εμείς οι παίκτριες όλα αυτά τα χρόνια, δεν νομίζω ότι θα αλλάξει ποτέ η κατάσταση. Στην Ελλάδα είμαστε και κάθε χρόνο ακούμε μόνο λόγια. Πρόπερσι πήραμε το EuroCup με τον Αθηναϊκό και σίγουρα κάποιοι σχεδόν δεν θα το θυμούνται! Ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό οι παράγοντες, αλλά κι εμείς οι αθλήτριες».

-Επιστρέφοντας στα της φετινής Α1, ποιες ομάδες θεωρείς πιο υπολογίσιμους και επικίνδυνους αντιπάλους;

«Σίγουρα τις Εσπερίδες, που ήταν αήττητες όπως κι εμείς μέχρι το μεταξύ μας παιχνίδι του πρώτου γύρου, που κερδίσαμε στην Καλλιθέα. Ήταν ντέρμπι και δύσκολο ματς για εμάς. Δυσκολευτήκαμε επίσης με τον Πανιώνιο στην έδρα μας, από τον Αστέρα Εξαρχείων και τον ΠΑΟΚ εκτός. Καλή ομάδα είναι και η Φ.Ε.Α. Πολλά παιχνίδια είναι ντέρμπι και χρειάζεται προσοχή από εμάς».

-Μπορεί κάποια ομάδα να σας κοντράρει και να διεκδικήσει στα ίσα το πρωτάθλημα;

«Χωρίς να φανεί αλαζονικό, το πρωτάθλημα θα το πάρουμε εμείς. Στο Κύπελλο (σ.σ. την επόμενη μέρα της συνέντευξης θα διεξάγονταν τα προημιτελικά της διοργάνωσης) όλα αλλάζουν, καθώς είναι διαφορετικά τα παιχνίδια και όλες οι ομάδες του Final-4 θα έχουν ίσες πιθανότητες για τον τίτλο. Δεν ξέρεις ποτέ σε τι μέρα θα βρεθείς εσύ αλλά και ο αντίπαλος».

-Πώς νιώθει κανείς όταν είναι μέλος μιας τόσο ιστορικής ομάδας;

«Είμαι τρία χρόνια στην ομάδα. Από τη χρονιά της κατάκτησης του Ευρωπαϊκού έχουμε μείνει πέντε παίκτριες (σ.σ. Χατζηνικολάου, Καλέντζου, Χαλικιά, Κεχαγιά οι υπόλοιπες). Είμαστε πολύ χαρούμενες για όσα έχουμε πετύχει με την ομάδα. Το μόνο που μας στεναχωρεί είναι η τωρινή κατάσταση. Αναπολούμε τις ευρωπαϊκές στιγμές, τα ταξίδια και τις εμπειρίες που αποκομίσαμε, τότε που δεν βλέπαμε τους δικούς μας πολύ αλλά δεν μας πείραζε γιατί ήμασταν μια οικογένεια. Μας έχουν λείψει όλα αυτά, οι δυνατοί αγώνες. Από την κατάκτηση του EuroCup φτάσαμε στο σημείο να παίζουμε μόνο στην Ελλάδα, όπου τα πράγματα δεν είναι καλά για το γυναικείο μπάσκετ».

-Τι κέρδισες από τη συμμετοχή σου τα τελευταία χρόνια με την Εθνική και τον Αθηναϊκό στο υψηλότερο επίπεδο διεθνώς;

«Απίστευτες εμπειρίες. Βρέθηκα αντίπαλη με παίκτριες που ούτε το φανταζόμουν ποτέ, όπως στο παιχνίδι της Εθνικής μας με τις Η.Π.Α. Και με τον Αθηναϊκό στην Ευρώπη παίξαμε σκληρούς αγώνες, είχαμε τρομερή «χημεία» και γίναμε μια οικογένεια με τις συμπαίκτριές μου, Ελληνίδες και ξένες. Μέσα από όλα αυτά σαφώς και βελτιώθηκα σαν παίκτρια και σε αυτό με βοήθησαν πάνω απ’ όλα οι συμπαίκτριες μου, παίκτριες όπως η Καλέντζου, η Χατζηνικολάου και η Κεχαγιά αλλά και όλοι οι προπονητές μου. Δικαιουλάκος, Κτιστάκης και τώρα Ζευγώλης».

-Πώς θα περιέγραφες με λίγες λέξεις όσα έχεις ζήσει τα τελευταία χρόνια στον Αθηναϊκό;

«Εμπειρία ζωής!»

-Έχεις αγωνιστεί στο εξωτερικό. Θα ήθελες να παίξεις ξανά έξω ή ο Αθηναϊκός καλύπτει τις φιλοδοξίες σου;

«Τώρα θα ήταν δύσκολο να φύγω ξανά, γιατί πριν από λίγους μήνες παντρεύτηκα. Το να παίζεις μπάσκετ στο εξωτερικό είναι άλλη εμπειρία, ασύγκριτη. Από πλευράς οργάνωσης, γηπέδων, κόσμου. Βέβαια δεν μετάνιωσα καθόλου για την επιστροφή μου στην Ελλάδα, όπου με έφερε ο κ. Χαρδαλιάς, καθώς ήρθα στον Αθηναϊκό και κατέκτησα ευρωπαϊκό Κύπελλο και πρωταθλήματα. Ειδικά την πρώτη χρονιά που γύρισα δεν μου φάνηκε τόσο μεγάλη η αλλαγή. Τώρα μου λείπει όλο αυτό, λόγω της σημερινής δύσκολης κατάστασης στο γυναικείο μπάσκετ».

-Έχεις κάποιον ανεκπλήρωτο μπασκετικό στόχο;

«Θα ήθελα ένα μετάλλιο με την Εθνική ομάδα. Το εθνόσημο είναι το όνειρο κάθε αθλήτριας. Βέβαια είναι δύσκολο να επαναλάβει η Εθνική όσα πέτυχε τα τελευταία χρόνια. Τώρα ξεκινάμε πάλι από την αρχή. Ας έχουμε την υγεία μας και βλέπουμε πού μπορούμε να φτάσουμε».

 http://www.cobrasports.gr/index.php/2011-12-12-03-36-00/2011-12-13-12-35-16/1319-2012-02-05-00-37-48