Σταματάει το μπάσκετ η Αγλαΐα Καραδήμα-«Τελείωσαν οι αντοχές μου» δηλώνει στο weplayball

Νωρίτερα απ' ότι θα περίμενε και η ίδια, αποφάσισε να κρεμάσει τα παπούτσια της η Αγλαΐα Καραδήμα, μετά από μια σπουδαία καριέρα στα ελληνικά παρκέ.

Η έμπειρη Ελληνίδα γκαρντ του Απόλλωνα Πτολεμαΐδας μίλησε στο WePlayBall και αναφέρθηκε στα προβλήματα του γυναικείου μπάσκετ στη χώρα αλλά και την απόφασή της να αποσυρθεί από την ενεργό δράση.

«Φέτος όπως ξέρετε όλοι τα πράγματα στο γυναικείο μπάσκετ είναι τραγικά. Ολες οι ομάδες αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα και όλες οι παίκτριες είναι τουλάχιστον απογοητευμένες. Για εμάς η κατάσταση είναι ακόμα πιο δύσκολη αφού εκτός των άλλων προβλημάτων είχαμε από την αρχή της σεζόν πολλούς τραυματισμούς. Ηταν μια δύσκολη χρονιά από την αρχή, όμως το ήξερα. Παρ’ όλα αυτά αποφάσισα έστω και έτσι να συνεχίσω για άλλον έναν χρόνο στην ομάδα. Εξάλλου είχα πει πως φέτος θα ήταν και η τελευταία μου χρονιά. Βλέπεις, λόγω δουλειάς τα τελευταία τρία χρόνια έκανα κάθε μέρα 150 χιλιόμετρα για να πάω για προπόνηση (σ.σ. η Αγλαΐα εργάζεται στο Βελβεντό ως δημοτική αστυνομικός).

Τουλάχιστον επαγγελματικά νομίζω πως έχει κλείσει ο κύκλος μου αν και ο εθισμός με την πορτοκαλί μπάλα δεν φεύγει από το αίμα μου. Δέκα χρόνια στον Απόλλωνα ήταν γεμάτα εμπειρίες, όμορφες στιγμές, δύσκολες στιγμές, νίκες, ήττες, υπέροχες συνεργασίες και φιλίες που θα κρατήσουν για μια ζωή. Όμως, όπως λέει ο Νίτσε: «Η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή».

Μετά και την αποχώρηση των ξένων τα πράγματα δυσκόλεψαν αρκετά. Το να πας σε κάθε παιχνίδι και να το παλεύεις με κορασίδες είναι άθλος και ο λόγος που συνέχιζα ήταν οι συμπαίκτριές μου. Η ομάδα έχει πολλά ταλέντα αλλά κυρίως έχει πολλά θαυμάσια παιδιά. Όμως, όλα τα πράγματα έχουν τα όριά τους. Οι αντοχές μου είχαν τελειώσει και είχα φτάσει σε σημείο να μην θέλω να μπω στο γήπεδο. Όλα αυτά που έγιναν φέτος ήταν ένας καλός λόγος να σταματήσω και δυστυχώς πιστεύω πως δεν θα είμαι η μόνη. Αρκετές κοπέλες έχουν σκεφτεί το ίδιο αφού πλέον μας αναγκάζουν οι καταστάσεις να σταματήσουμε γιατί φτάνουμε σε ένα σημείο να μισούμε ότι αγαπάμε πιο πολύ…»