Συχνά-πυκνά ακούγεται στις παρέες της επικράτειας. Μα γιατί δεν μπορούμε να τα βρούμε με τους Τούρκους; Πεισματάρικα, τα γεγονότα τα τρέφει συνεχώς η συγκυρία. Πεισματάρα, όπως και η Ιστορία. Κάποια κεφάλαιά της περιλαμβάνονται στον τίτλο «ελληνοτουρκική συνεργασία». Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται το μπασκετικό αλισβερίσι των τελευταίων χρόνων, που κορυφώθηκε με την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της Φενέρμπαχτσε από τον Τζώρτζη Δικαιουλάκο. Ο 42χρονος τεχνικός έγινε ο πρώτος Έλληνας προπονητής που θα δουλέψει στην Τουρκία, επιβεβαιώνοντας με τον καλύτερο τρόπο ότι στο μπάσκετ δεν υπάρχουν πληγές, παρεξηγήσεις, διεκδικήσεις και Γκρίζες Ζώνες μεταξύ των δύο χωρών! Ο πρώην κόουτς του Αθηναϊκού και της πολωνικής Λότος Γκντίνια μιλάει στο All Star Basket για το νέο μεγάλο βήμα στην προπονητική του καριέρα, τα μηνύματα αποθέωσης των Τούρκων φιλάθλων, την ανεκπλήρωτη επιθυμία του και το προσεχές Ευρωμπάσκετ όπου θα τεθεί αντιμέτωπος με την Ελλάδα και τον Κώστα Μίσσα.
-Στις πρώτες του δηλώσεις ως παίκτης της ΑΕΚ, ο Ιμπραήμ Κουτλουάι εξήγησε πως η μεταγραφή του θα βοηθήσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Έπειτα από 11 χρόνια, πως αντιλαμβάνεσαι τις αθλητικές επαφές των δύο χωρών ως ο πρώτος Έλληνας τεχνικός που θα δουλέψει στην Τουρκία;
«Θεωρώ πως όποιος από τις δυο αυτές χώρες δουλεύει στην άλλη, φέρει την βαθιά ευθύνη του πρεσβευτή φιλίας. Δεν εκπροσωπεί πλέον τον εαυτό του μόνο αλλά και πολλά ακόμα πράγματα, όπως στην δικιά μου περίπτωση τη φήμη και το κύρος των Ελλήνων προπονητών αλλά και την ευγένεια και την κουλτούρα που μας διέπει σαν λαός. Κάτι ανάλογο έκανε και ο Κουτλουάι ο οποίος αν και στην αρχή είχε σκληρή αντιμετώπιση, στη συνέχεια έκανε τους πάντες να τον σεβαστούν και να τον αγαπήσουν. Κακά τα ψέματα, στις σχέσεις των δυο χωρών ακόμα και τα αθλητικά γεγονότα έχουν πολλαπλές προεκτάσεις, γι αυτό και οι όποιες μετακινήσεις παιχτών προπονητών και γενικότερα ανθρώπων με ήθος και προσωπικότητα μόνο καλό κάνουν».
-Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας με τη Φενέρ, ο «τοίχος» σου στο Facebook γέμισε με δεκάδες μηνύματα στήριξης, υποδοχής και συγχαρητηρίων από Τούρκους φιλάθλους! Αλήθεια, δέχτηκες αρνητικά σχόλια για αυτή τη συνεργασία από κάποιους που εξακολουθούν να συνδέουν την πολιτική με τον αθλητισμό;
«Εκατοντάδες θέλεις να πεις. Πάντως δεν δέχτηκα ούτε ένα αρνητικό σχόλιο και ούτε άκουσα τίποτα. Όμως έτσι κι αλλιώς έχω πάντα κλειστά τα αυτιά μου στα πολλά σχόλια, τόσο στα αρνητικά όσο και στα θετικά, τόσο η μια μορφή σχολίων όσο και η άλλη μπορούν να σε μεταλλάξουν σαν άνθρωπο».
-Θα κοουτσάρεις το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα μιας άλλης χώρας, της Εθνικής Λετονίας, ενώ από τη νέα σεζόν θα βρίσκεσαι στον πάγκο ενός μεγαθήριου του ευρωπαϊκού μπάσκετ όπως η Φενέρμπαχτσε. Αντιμετωπίζεις τα συγκεκριμένα δεδομένα ως δικαίωση, ως επιβράβευση των προσπαθειών και της δουλειάς σου όλα αυτά τα χρόνια ή ως πρόκληση;
«Για να είμαι ειλικρινής ποτέ δεν το αντιμετώπισα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ίσως είναι συνισταμένη πολλών παραγόντων, αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, τύχης, στήριξης από κάποιους ανθρώπους, όλα μαζί. Το σημαντικότερο είναι να μην ξεχνάς ποτέ από που ξεκίνησες και πως έφτασες εκεί που είσαι».
-Συνηθίζεις να χρησιμοποιείς κάποια ρητά/αποφθέγματα πριν από τα μεγάλα παιχνίδια για να ξυπνήσεις τον εγωισμό των παικτριών σου! Θα κρατήσεις αυτή τη συνήθεια στην Τουρκία; Ποιο από αυτά τα ρητά πιστεύεις ότι «συνοψίζει» καλύτερα εσένα ως άνθρωπο και ως κόουτς;
«Πάντα κάνω αυτό που πιστεύω ότι μπορεί να "μιλήσει" καλύτερα στο μυαλό και την καρδιά των παιχτών μου, άλλοτε με ρητά κι άλλοτε με ομιλίες. Αν δω ότι χρειάζονται σε μια δεδομένη στιγμή κάποια ρητά τότε θα τα χρησιμοποιήσω, αλλιώς όχι. Αν μπορούσα όμως να πω ότι κάποιο ρητό μου αρέσει ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό. είναι του Γουίνστον Τσόρτσιλ: "Ο απαισιόδοξος βλέπει την δυσκολία σε κάθε ευκαιρία, ο αισιόδοξος βλέπει την ευκαιρία σε κάθε δυσκολία».
-Έβαλες από πολύ νωρίς ψηλά τον πήχη, ξεκαθαρίζοντας ότι η Φενέρμπαχτσε θα διεκδικήσει την κατάκτηση της Ευρωλίγκας Γυναικών. Δεν ήταν ένα ρίσκο αυτό, με δεδομένο ότι θα δουλέψεις για πρώτη φορά σε μια χώρα που δεν γνωρίζεις και σε μια ομάδα που καλείσαι να διαχειριστείς την πίεση για το αποτέλεσμα;
«Πάντα στις δηλώσεις μου για τους στόχους μιας ομάδας χρησιμοποιώ την έκφραση "βήμα βήμα". Αυτό που είπα είναι ότι η επιθυμία της ομάδας είναι η κατάκτηση της Ευρωλίγκας, άποψη όμως δικιά μου είναι ότι έχουμε άλλους στόχους πριν από αυτόν, όπως πχ να γίνουμε ομάδα μέσα και έξω από το παρκέ. Όσο για την πίεση, δεν με απασχολεί, η πίεση που βάζω εγώ ο ίδιος στον εαυτό μου για σκληρή δουλειά και αποτέλεσμα δεν συγκρίνεται με την πίεση που μπορεί να μου ασκήσει κανένας».
-Μίλησέ μας λίγο για τη νέα σου ομάδα. Για παράδειγμα, πως αντιμετωπίζει τη γυναικεία ομάδα μπάσκετ της Φενέρ ο κόσμος; Και για να κάνουμε και μια σύγκριση με τα ελληνικά δεδομένα, για τι οικονομικά μεγέθη μιλάμε;
«Ακόμα δεν έχω πλήρη άποψη αλλά γνωρίζω οτι στην Τουρκία αυτή την στιγμή είναι μαζεμένη η αφρόκρεμα του Παγκοσμίου μπάσκετ, ενώ απ ότι μαθαίνω το νέο γήπεδο της Φενερ που είναι 18.000 θέσεων θα είναι ασφυκτικά γεμάτο σε κάθε παιχνίδι. Όπως καταλαβαίνετε για τα δεδομένα του γυναικείου μπάσκετ στην χώρα μας κάτι τέτοιο δεν μπορείς να το αναφέρεις ούτε σαν ανέκδοτο. Και για να καταλάβει ο κόσμος για τι μεγέθη μιλάμε, η αντίπαλός μας, η Γαλατά Σαράι, υπέγραψε την καλύτερη ίσως παίχτρια του κόσμου, Ντιάνα Ταουράσι στο ποσό του 1,2 εκατομμυρίου δολαρίων. Πόσες ομάδες αντρικού στην χώρα όπως έχουν τέτοιο μπάτζετ;».
-Υπάρχουν Ελληνίδες παίκτριες που μπορούν να σταθούν σε μια ομάδα που θέλει να πρωταγωνιστήσει στην Ευρωλίγκα Γυναικών όπως η Φενέρμπαχτσε;
«Ναι υπάρχουν, αρκετές. Στο χέρι τους είναι αν θέλουν να κάνουν το βήμα παραπάνω».
-Αποχώρησες από τον Αθηναϊκό έπειτα από μια ονειρεμένη χρονιά, με την κατάκτηση του νταμπλ στην Ελλάδα και του EuroCup, στους διπλούς τελικούς με τη Ναντέζντα. Τι σου λείπει περισσότερο από το ελληνικό γυναικείο μπάσκετ και από τι πιστεύεις ότι... γλίτωσες;
«Τίποτα δεν μου λείπει από το ελληνικό γυναικείο μπάσκετ, εκτός από το δέσιμο, την συνεργασία και την επαφή που είχα με τις παίχτριές μου. Ίσως και την μόνη ανεκπλήρωτη επιθυμία που είχα, δηλαδή να οδηγήσω ψηλά αυτήν την ομάδα στην Ευρωλίγκα. Ακόμα δεν ξέρω αν γλίτωσα από κάτι, δεν θέλω να το βλέπω έτσι, όπως είπα δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάς πως, από πού και με ποιους ξεκίνησες».
-Παρακολουθείς τις εξελίξεις στο ελληνικό γυναικείο μπάσκετ; Η γνώμη σου για το πρωτάθλημα που ολοκληρώθηκε πριν από λίγες μέρες;
«Η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρχε κάτι να με παρακινήσει να το παρακολουθήσω εκτός απο την εξέλιξη κάποιων παιχτριών. Το μόνο που μπορώ να πω είναι οτι πρέπει να αλλάξουν πολλά πράγματα στο πρωτάθλημα μας τα οποία δεν έχουν σχέση με το πόσες ξένες παίζουν ή τι ώρα γίνονται τα παιχνίδια και αν υπάρχουν playoffs. Ας ξεκινήσουμε απο την νοοτροπία και τον τρόπο δουλειάς των παραγόντων και των παιχτριών και βλέπουμε στην συνέχεια».
-Σε ρωτούν άνθρωποι από το εξωτερικό για την τεράστια πολιτική, οικονομική και κοινωνική κρίση που πλήττει τη χώρα μας τους τελευταίους μήνες που αποφάσισες να συνεχίσεις την καριέρα σου στην «ξενιτιά»;
«Δυστυχώς ναι. Είναι ένα θέμα το οποίο όταν τίθεται με πληγώνει, γι' αυτό και φροντίζω να το αποφεύγω διακριτικά και να μιλώ μόνο για τις ομορφιές του τόπου μας».
-Κινούμαστε πλέον σε ρυθμούς Ευρωμπάσκετ, εκεί όπου η Εθνική Λετονίας θα αντιμετωπίσει την Εθνική μας. Πως αισθάνεσαι που θα βρεθείς στη μέση;! Επιπλέον, ποια είναι τα προγνωστικά σου για τις δυο ομάδες στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος;
«Τα αισθήματα είναι ανάμικτα, είναι δύσκολο να το συλλάβει κάποιος απο έξω. Καταρχάς αισθάνομαι πολύ περίεργα που θα είμαι αντίπαλος με τον Κώστα Μίσσα, αλλα σίγουρα είναι και πολύ μεγάλη τιμή για μένα. Ο σεβασμός και η φιλία που έχουμε αναπτύξει εδώ και πολλά χρόνια είναι απίστευτα βαθιά, αλλά και η συνεργασία που είχα με τα κορίτσια του Αθηναϊκού και της Εθνικής με έκανε πάντα να αισθάνομαι ότι τους προσφέρω και μου προσφέρουν τα μέγιστα. Ίσως θα είναι η μοναδική φορά η οποία οποιοδήποτε και αν είναι το αποτέλεσμα δεν θα με κάνει να χαρώ. Προγνωστικά και για τις δυο ομάδες δεν μπορεί να κάνει κανένας. Η Ελλάδα με τις γνωστές ελλείψεις της σε καίριες θέσεις ήταν και είναι πάντα ένα ερωτηματικό, παραμένοντας όμως η πιο σκληρή και έξυπνη ομάδα με τον μακράν καλύτερο κοουτς του Ευρωμπάσκετ και η ομάδα η οποία δεν θα ήθελε κανένας σαν αντίπαλο. Κάπως έτσι είμαστε κι εμείς, η Λεττονία, αν και είχαμε πολλά όνειρα για κάτι καλό, όμως οι πάρα πολλές απουσίες των καλύτερων μας παιχτριών μας έχουν στην ουσία καταστρέψει την χημεία της ομάδας και μοιάζουμε σαν μια Φεράρι που κολλάει ο λεβιές των ταχυτήτων! Σπαζοκεφαλιάζω καθημερινά για να βρω τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να παίζουμε χωρίς προβλήματα. Πραγματικά όμως εύχομαι και για τις δυο ομάδες το καλύτερο και να ξανασυναντηθούμε όσο το δυνατόν προς το τέλος, γιατί όχι και στον τελικό».
0 Σχόλια